A-G: Uniemerkinbreukprocedure moet in beginsel worden geschorst bij later ingestelde nietigheidsprocedure bij EUIPO

HvJ EU 3 september 2026, IEF 23796; IEFbe 4289; ECLI:EU:C:2026:699 (Bodegas Sanviver, SL tegen Bodegas Vega Sicilia, SA). Bodegas Vega Sicilia is houdster van het Uniewoordmerk UNICO voor wijnen en stelt in Spanje een inbreukprocedure in tegen Bodegas Sanviver wegens het gebruik van het teken ÚNICO voor vermout. Nadat de inbreukprocedure is gestart, dient Sanviver bij het EUIPO een vordering tot nietigverklaring van het merk in, zonder bij de nationale rechter een reconventionele nietigheidsvordering in te stellen. Het EUIPO verklaart het merk vervolgens nietig op absolute nietigheidsgronden, maar die beslissing is nog niet definitief. De Spaanse Tribunal Supremo oordeelt dat Sanviver de geldigheid van het merk via een procedure bij het EUIPO mocht betwisten en dat de inbreukprocedure na het instellen daarvan in beginsel had moeten worden geschorst. De Audiencia Provincial de Alicante twijfelt aan die uitleg en vraagt het Hof van Justitie onder meer of een verweerder na aanvang van een Uniemerkinbreukprocedure nog een nietigheids- of vervallenverklaringsprocedure bij het EUIPO kan starten en welke gevolgen dat heeft voor de lopende gerechtelijke procedure.

Advocaat-generaal Biondi stelt voor artikel 132 lid 1 Uniemerkenverordening aldus uit te leggen dat de verweerder ook na aanvang van de inbreukprocedure bij het EUIPO vervallen- of nietigverklaring van het betrokken Uniemerk kan vorderen, ook wanneer hij de mogelijkheid had om bij de Uniemerkenrechter een reconventionele vordering met hetzelfde voorwerp in te stellen. Wanneer de EUIPO-procedure na de inbreukprocedure maar vóór of in plaats van een reconventionele vordering wordt ingesteld, moet de Uniemerkenrechter de inbreukprocedure volgens de A-G in beginsel schorsen totdat over de geldigheid van het merk definitief is beslist, tenzij bijzondere redenen bestaan om de behandeling voort te zetten. Bij de beoordeling van zulke bijzondere redenen kan de rechter onder meer rekening houden met het tijdstip en de slagingskansen van de EUIPO-vordering en met aanwijzingen dat deze uitsluitend is ingesteld om de inbreukprocedure te vertragen. Volgens de A-G waarborgt deze uitleg enerzijds dat tegenstrijdige beslissingen worden voorkomen en anderzijds dat procedureel misbruik kan worden tegengegaan.

IV.    Conclusie

74.      In het licht van de voorgaande opmerkingen geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van de Audiencia Provincial de Alicante te beantwoorden als volgt:

„1)      Artikel 132, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk

moet aldus worden uitgelegd dat

de verwerende partij in een inbreukprocedure bij een rechtbank voor het Uniemerk, bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) een vordering kan instellen tot vervallenverklaring of nietigverklaring van het Uniemerk dat als grondslag van die procedure dient, ook al had zij de mogelijkheid om bij die rechtbank een reconventionele vordering met hetzelfde voorwerp in te stellen in de zin van artikel 124, onder d), en artikel 128 van die verordening.

2)      Artikel 132, lid 1, van verordening 2017/1001

moet aldus worden uitgelegd dat

de verplichting, voor een rechtbank voor het Uniemerk waarbij een vordering wegens inbreuk op dat merk is ingesteld, om de procedure te schorsen tenzij er bijzondere redenen zijn om de behandeling voort te zetten, eveneens geldt wanneer de vordering tot vervallenverklaring of nietigverklaring van het Uniemerk is ingesteld bij het EUIPO na aanvang van de inbreukprocedure en vóór of in plaats van een reconventionele vordering.”