Gepubliceerd op dinsdag 17 november 2026
IEF 24031
Rechtbank Noord-Holland ||
28 okt 2026,
Rechtbank Noord-Holland 28 okt 2026,, IEF 24031; ECLI:NL:RBNHO:2026:14782 ([eisers] tegen Interflow), https://ie-forum.nl/artikelen/executie-vernietigingsbevel-vertrouwelijke-bedrijfsgegevens-mag-doorgaan-dwangsommen-niet-verjaard

Executie vernietigingsbevel vertrouwelijke bedrijfsgegevens mag doorgaan, dwangsommen niet verjaard

Rb. Noord-Holland 28 oktober 2026, IEF 24031; IT 5654; ECLI:NL:RBNHO:2026:14782 ([eisers] tegen Interflow). De voorzieningenrechter heeft in een executiegeschil geoordeeld dat er geen grond bestaat om de tenuitvoerlegging van eerdere vonnissen over de vernietiging van vertrouwelijke bedrijfsgegevens van Interflow te staken of te schorsen. Twee voormalige werknemers van Interflow, een onderneming gespecialiseerd in luchtbeheersing in gecontroleerde ruimtes, hebben na hun vertrek een concurrerende onderneming opgericht. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bedrijfsbestanden naar externe gegevensdragers hadden gekopieerd en bestanden naar externe e-mailadressen hadden verstuurd. Bij vonnis van 9 november 2022 zijn zij en hun onderneming veroordeeld om de gekopieerde of anderszins verkregen vertrouwelijke informatie, alle kopieën daarvan en daarop gebaseerde documenten en bestanden onder toezicht van een onafhankelijke deskundige aantoonbaar te vernietigen. Omdat volgens Interflow onvoldoende uitvoering was gegeven aan deze verplichtingen, volgde een executiegeschil waarin de rechtbank op 6 november 2023 nadere verplichtingen oplegde om de deskundige toegang te geven tot de relevante systemen, gegevensdragers en e-mailservers en de gegevens alsnog te vernietigen, op straffe van dwangsommen. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dit vonnis op 22 juli 2025, maar oordeelde wel dat Interflow de rapportages van onderzoeksbureau DigiJuris niet kon gebruiken ter bestrijding van de matiging van eerder verbeurde dwangsommen. Dit omdat deze volgens het hof in strijd met het beginsel van hoor en wederhoor tot stand waren gekomen. Nadat Interflow opnieuw aanspraak had gemaakt op dwangsommen, vorderden de voormalige werknemers en hun onderneming staking of schorsing van de executie. Zij stelden dat de onderzoeksrapportages onbruikbaar waren, dat zij onvoldoende in staat werden gesteld aan de eerdere veroordelingen te voldoen en dat de dwangsommen waren verjaard. Onder verwijzing naar de rechtspraak van de HR over executiegeschillen overweegt de voorzieningenrechter dat bij een definitieve veroordeling slechts grond bestaat voor schorsing van de tenuitvoerlegging indien sprake is van misbruik van executiebevoegdheid in de zin van artikel 3:13 BW.

Volgens de voorzieningenrechter hebben de voormalige werknemers en hun onderneming onvoldoende aannemelijk gemaakt dat Interflow misbruik maakt van haar executiebevoegdheid. Uit de overgelegde stukken blijkt dat zij herhaaldelijk gelegenheid hebben gekregen om vragen te stellen over de onderzoeksresultaten van DigiJuris, daarop te reageren en de benodigde gegevensdragers beschikbaar te stellen. Anders dan het gerechtshof op grond van de destijds voorliggende feiten en omstandigheden had aangenomen, oordeelt de voorzieningenrechter dat uit de thans beschikbare informatie niet volgt dat het beginsel van hoor en wederhoor is geschonden of dat de bevindingen van DigiJuris onbruikbaar zijn. Daarbij weegt mee dat in januari 2025 een toelichting op de onderzoeksresultaten is gegeven en ook daarna mogelijkheden zijn geboden om vragen te stellen en aanvullende gegevensdragers beschikbaar te stellen. Na verdere optimalisatie van het onderzoek in juni 2026 is het aantal te beoordelen bestanden en e-mailberichten bovendien met 385.593 verminderd. De voormalige werknemers en hun onderneming hebben geen gebruikgemaakt van de gelegenheid om de geselecteerde bestanden door een eigen ICT-deskundige inhoudelijk te laten beoordelen en hebben naar voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter nog niet alle gevraagde gegevensdragers beschikbaar gesteld. Van een definitieve afronding van het onderzoek of een situatie waarin nakoming onmogelijk is geworden, is daarom niet gebleken. Interflow heeft nog steeds een rechtens te respecteren belang bij de uitvoering van de vernietigingsbevelen en er bestaat geen grond om de executie te staken. De voorzieningenrechter acht bovendien aannemelijk dat dwangsommen zijn verbeurd, maar stelt niet definitief vast of en in welke omvang de aangezegde dwangsommen daadwerkelijk zijn verbeurd. Het beroep op verjaring wordt eveneens verworpen. De bij de exploit van 17 maart 2026 aangezegde dwangsommen houden verband met gestelde voortdurende overtredingen van het vonnis van 6 november 2023. Interflow heeft de verjaringstermijn van zes maanden van artikel 611g Rv tijdig gestuit, onder meer door een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. De vorderingen tot staking of schorsing van de executie worden afgewezen en de voormalige werknemers en hun onderneming worden veroordeeld in de proceskosten van € 2.101, vermeerderd met eventuele aanvullende nakosten.

4.5.

De Hoge Raad heeft bij arrest van 20 december 2019 (ECLI:NL:HR:2019:2026) bepaald dat het hiervoor genoemde toetsingskader ook geldt in kort geding in gevallen waarin geen rechtsmiddel meer openstaat. In dat geval is de veroordeling waarvan de tenuitvoerlegging ter discussie staat definitief. Er bestaat slechts grond voor schorsing ingeval van - kort gezegd - misbruik van bevoegdheid in de zin van artikel 3:13 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). De Hoge Raad heeft verder overwogen dat er geen aanleiding bestaat de bedoelde schorsingsgrond tot de in het arrest van 22 april 1983 genoemde gevallen te beperken. Er kunnen zich ook andere situaties voordoen waarin in verband met de na de uitspraak voorgevallen of aan het licht gekomen feiten sprake is van misbruik van bevoegdheid overeenkomstig de in artikel 3:13 BW genoemde maatstaf. Een bevoegdheid kan onder meer worden misbruikt door haar uit te oefenen met geen ander doel dan de ander te schaden of met een ander doel dan waarvoor zij is verleend of in geval men, in aanmerking nemende de onevenredigheid tussen het belang bij de uitoefening en het belang dat daardoor wordt geschaad, naar redelijkheid niet tot die uitoefening had kunnen komen. Nieuwe feiten kunnen in die context ook gewicht in de schaal leggen.

4.8.

Uit de in dit geding overgelegde stukken is gebleken dat [eisers] meermaals door Interflow in de gelegenheid zijn gesteld om vragen te stellen en te reageren op de onderzoeksresultaten en om de gevraagde datadragers beschikbaar te stellen. Dit volgt onder andere uit de onweersproken gebleven e-mail van 7 augustus 2025 van DigiJuris (zie overweging 2.17), waarin DigiJuris de constatering van het gerechtshof dat er geen hoor en wederhoor heeft plaatsgevonden, weerlegt. Anders dan het gerechtshof kennelijk in zijn arrest op grond van de aan hem voorgelegde feiten en omstandigheden heeft overwogen is de voorzieningenrechter van oordeel dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden. Zo is niet gebleken dat het gerechtshof kennis heeft genomen van de feiten die zich na 24 oktober 2024 hebben voorgedaan. Naar aanleiding van de vraag van [eiser sub 1] op 24 oktober 2024 is aantoonbaar getracht afspraken te maken met [eisers] , wat blijkbaar ook is gelukt op 2 januari 2025. Daar is een toelichting op de onderzoeksresultaten gegeven en is bovendien een datum geprikt voor vernietiging van bestanden, namelijk op 11 maart 2025. Ook toen daarna het vernietigen van de gegevens werd uitgesteld in het kader van de procedure bij het gerechtshof, zijn [eisers] opnieuw in de gelegenheid gesteld om vragen te stellen en de nog verzochte datadragers ter beschikking te stellen (zie onder andere de brief van 4 februari 2026, overweging 2.21 van dit vonnis). Dat [eisers] daar geen gebruik van hebben gemaakt of mogelijk antwoorden hebben gekregen waar zij het niet mee eens zijn, leiden er niet toe dat door de deurwaarder of DigiJuris onzorgvuldig zou zijn gehandeld of dat de bevindingen van DigiJuris van nul en generlei waarde zijn. Ook is aannemelijk geworden dat [eisers] kennelijk nog steeds niet alle verzochte datadragers beschikbaar hebben gesteld aan DigiJuris.

4.13.

De voorzieningenrechter is het met Interflow eens dat de bij exploot van 17 maart 2026 aangezegde dwangsommen - nog los van de vraag of ze daadwerkelijk verbeurd zijn - niet verjaard zijn omdat het ziet op gestelde nog immer voortdurende overtredingen van het vonnis van 6 november 2023. Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht (e-mail 22 oktober 2025 aan [eisers] , exploot van 17 maart 2026), zodat de dwangsommen niet verjaard zijn.