Overige  

IEF 24046

Conclusie A-G: hoge bewijsdrempel voor betwisten poortwachtersstatus onder DMA

HvJ EU 15 okt 2026, IEF 24046; ECLI:EU:C:2026:861 (Bytedance tegen de Europese Commissie), https://ie-forum.nl/artikelen/conclusie-a-g-hoge-bewijsdrempel-voor-betwisten-poortwachtersstatus-onder-dma

HvJ EU Conclusie A-G Biondi 15 oktober 2026, IEF 24046; IT 5667; IEFbe 4410; ECLI:EU:C:2026:861 (Bytedance tegen de Europese Commissie). In deze zaak tussen ByteDance en de Europese Commissie staat de aanwijzing van ByteDance als poortwachter voor het sociale netwerk TikTok op grond van de Digital Markets Act (DMA) centraal. De Europese Commissie heeft ByteDance op 5 september 2023 als poortwachter aangewezen, omdat TikTok voldoet aan de kwantitatieve drempelwaarden van artikel 3 lid 2 DMA. ByteDance betwist deze aanwijzing en stelt dat TikTok, ondanks het bereiken van deze drempelwaarden, geen belangrijke toegangspoort vormt voor zakelijke gebruikers om eindgebruikers te bereiken. Het Gerecht van de Europese Unie verwierp het beroep van ByteDance op 17 juli 2024. In hoger beroep voert ByteDance onder meer aan dat het Gerecht een te strenge bewijsmaatstaf heeft gehanteerd bij de beoordeling van haar argumenten tegen de poortwachtersstatus. Ook stelt ByteDance dat onvoldoende rekening is gehouden met het ontbreken van een uitgebreid platformecosysteem en het feit dat gebruikers verschillende sociale netwerken naast elkaar gebruiken (multi-homing).

IEF 24031

Executie vernietigingsbevel vertrouwelijke bedrijfsgegevens mag doorgaan, dwangsommen niet verjaard

Rechtbank Noord-Holland 28 okt 2026, IEF 24031; ECLI:NL:RBNHO:2026:14782 ([eisers] tegen Interflow), https://ie-forum.nl/artikelen/executie-vernietigingsbevel-vertrouwelijke-bedrijfsgegevens-mag-doorgaan-dwangsommen-niet-verjaard

Rb. Noord-Holland 28 oktober 2026, IEF 24031; IT 5654; ECLI:NL:RBNHO:2026:14782 ([eisers] tegen Interflow). De voorzieningenrechter heeft in een executiegeschil geoordeeld dat er geen grond bestaat om de tenuitvoerlegging van eerdere vonnissen over de vernietiging van vertrouwelijke bedrijfsgegevens van Interflow te staken of te schorsen. Twee voormalige werknemers van Interflow, een onderneming gespecialiseerd in luchtbeheersing in gecontroleerde ruimtes, hebben na hun vertrek een concurrerende onderneming opgericht. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bedrijfsbestanden naar externe gegevensdragers hadden gekopieerd en bestanden naar externe e-mailadressen hadden verstuurd. Bij vonnis van 9 november 2022 zijn zij en hun onderneming veroordeeld om de gekopieerde of anderszins verkregen vertrouwelijke informatie, alle kopieën daarvan en daarop gebaseerde documenten en bestanden onder toezicht van een onafhankelijke deskundige aantoonbaar te vernietigen. Omdat volgens Interflow onvoldoende uitvoering was gegeven aan deze verplichtingen, volgde een executiegeschil waarin de rechtbank op 6 november 2023 nadere verplichtingen oplegde om de deskundige toegang te geven tot de relevante systemen, gegevensdragers en e-mailservers en de gegevens alsnog te vernietigen, op straffe van dwangsommen. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dit vonnis op 22 juli 2025, maar oordeelde wel dat Interflow de rapportages van onderzoeksbureau DigiJuris niet kon gebruiken ter bestrijding van de matiging van eerder verbeurde dwangsommen. Dit omdat deze volgens het hof in strijd met het beginsel van hoor en wederhoor tot stand waren gekomen. Nadat Interflow opnieuw aanspraak had gemaakt op dwangsommen, vorderden de voormalige werknemers en hun onderneming staking of schorsing van de executie. Zij stelden dat de onderzoeksrapportages onbruikbaar waren, dat zij onvoldoende in staat werden gesteld aan de eerdere veroordelingen te voldoen en dat de dwangsommen waren verjaard. Onder verwijzing naar de rechtspraak van de HR over executiegeschillen overweegt de voorzieningenrechter dat bij een definitieve veroordeling slechts grond bestaat voor schorsing van de tenuitvoerlegging indien sprake is van misbruik van executiebevoegdheid in de zin van artikel 3:13 BW.

IEF 24030

Franchisenemer moet ERA-naam blijven voeren, franchisegever schendt informatieplicht

Rechtbank Noord-Holland 23 sep 2026, IEF 24030; ECLI:NL:RBNHO:2026:13072 (ERA tegen [gedaagden]), https://ie-forum.nl/artikelen/franchisenemer-moet-era-naam-blijven-voeren-franchisegever-schendt-informatieplicht

Rb. Noord-Holland 23 september 2026, IEF 24030; ECLI:NL:RBNHO:2026:13072 (ERA tegen [gedaagden]). De rechtbank heeft geoordeeld dat een franchisenemer van makelaarsorganisatie ERA Nederland gebonden blijft aan een franchiseovereenkomst uit 2009, ondanks een poging de samenwerking per 31 december 2025 te beëindigen. ERA vordert nakoming van verschillende contractuele verplichtingen, waaronder het gebruik van het ERA Marketing Systeem, het voeren van de ERA-naam en het ERA-logo in de bedrijfscommunicatie en de betaling van franchisevergoedingen. De franchisenemer voert aan dat de overeenkomst uit 2009 niet op de huidige vennootschap onder firma van toepassing is en dat de franchiseverhouding daarom met een redelijke opzegtermijn kon worden beëindigd. De rechtbank volgt dit standpunt niet. Uit de gedragingen van partijen blijkt dat de franchiseovereenkomst in 2013 in de vennootschap onder firma is ingebracht en vervolgens door partijen is uitgevoerd. Het ontbreken van schriftelijke toestemming van ERA voor deze inbreng staat niet aan de toepasselijkheid van de overeenkomst in de weg. De overeenkomst heeft een looptijd van vijf jaar en wordt telkens met vijf jaar verlengd, zonder mogelijkheid tot tussentijdse opzegging. De opzegging van 26 juni 2025 heeft daarom pas effect per 12 april 2029. Ook het beroep op ontbinding wegens tekortkomingen van ERA wordt verworpen, omdat ERA niet in verzuim is komen te verkeren. De franchisenemer blijft tot 12 april 2029 gehouden de franchiseovereenkomst na te komen. Daarbij onderscheidt de rechtbank het contractueel verleende recht om de ERA-merken, handelsnaam en overige aanduidingen te gebruiken van de verplichting om daadwerkelijk het ERA Marketing Systeem te gebruiken. Op grond van andere bepalingen van de overeenkomst moet de franchisenemer bovendien het ERA-logo aan de eigen handelsnaam toevoegen, de ERA-naam in de voorgeschreven bedrijfsuitingen gebruiken en vermelden dat iedere ERA-makelaar zelfstandig en onafhankelijk is. De rechtbank veroordeelt de franchisenemer en haar vennoten hoofdelijk om binnen tien dagen na betekening aan deze verplichtingen te voldoen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 50.000.

IEF 24027

HR: ING mag persoonsgegevens van voormalige klant registreren na beëindiging bankrelatie

Hoge Raad 6 nov 2026, IEF 24027; ECLI:NL:HR:2026:1815 ([cliënt] tegen ING), https://ie-forum.nl/artikelen/hr-ing-mag-persoonsgegevens-van-voormalige-klant-registreren-na-beeindiging-bankrelatie

HR 6 november 2026, IEF 24027; IT 5650; ECLI:NL:HR:2026:1815 ([cliënt] tegen ING). In deze zaak tussen een voormalige klant en ING staat de vraag centraal of ING persoonsgegevens van de klant mocht opnemen in haar Gebeurtenissenadministratie en het Intern Verwijzingsregister (IVR). De klant exploiteert een eenmanszaak die onder meer handelt in oud ijzer en metalen. In 2021 kondigde ING aan de zakelijke bankrelatie te beëindigen, omdat de klant tijdens een periodiek cliëntenonderzoek onvoldoende inzicht had gegeven in het gebruik van zijn zakelijke rekeningen. Volgens ING kon zij daardoor onvoldoende voldoen aan haar verplichtingen op grond van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Na beëindiging van de bankrelatie registreerde ING de gegevens voor acht jaar. Daarbij vermeldde zij onder meer dat de klant grote contante uitgaven had gedaan die niet konden worden verantwoord en onvoldoende maatregelen had genomen om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financiële criminaliteit uit te sluiten. De klant vordert verwijdering van zijn persoonsgegevens uit de Gebeurtenissenadministratie en schrapping van zijn registratie in het IVR. Volgens hem verwerkt ING strafrechtelijke persoonsgegevens in de zin van artikel 10 AVG, zonder dat aan de daarvoor geldende voorwaarden is voldaan. Het Hof Amsterdam verwerpt dit standpunt [IT 4871]. Volgens het hof bevatten de registraties geen concrete feiten en omstandigheden die een strafrechtelijke bewezenverklaring kunnen dragen. Daarnaast heeft ING volgens het hof een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang bij de registratie, mede gelet op haar verplichtingen onder de Wwft

IEF 24029

Ongefundeerde beschuldigingen over campingconcern onrechtmatig, rectificatie verplicht

Rechtbank Midden-Nederland 12 nov 2026, IEF 24029; ECLI:NL:RBMNE:2026:8003 (Huttopia tegen [gedaagde partij]), https://ie-forum.nl/artikelen/ongefundeerde-beschuldigingen-over-campingconcern-onrechtmatig-rectificatie-verplicht

Rb. Midden-Nederland 12 november 2026, IEF 24029; IT 5652; ECLI:NL:RBMNE:2026:8003 (Huttopia tegen [gedaagde partij]). De voorzieningenrechter heeft in kort geding geoordeeld dat verschillende negatieve uitlatingen van een jaarplaatshouder over campingconcern Huttopia onrechtmatig zijn. Huttopia exploiteert natuurcampings en heeft in 2025 een camping overgenomen, waarna zij de huurovereenkomsten van jaarplaatshouders heeft opgezegd. Een van deze jaarplaatshouders publiceerde daarna vier kritische columns op zijn website en stuurde diverse e-mails aan onder meer media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Daarin beschuldigde hij Huttopia onder meer van overtreding van de RECRON-voorwaarden, machtsmisbruik, vriendjespolitiek, gevaarlijke situaties op de camping en het pesten van klanten en kinderen. Ook richtte hij persoonlijke beschuldigingen aan het adres van medewerkers. Huttopia vordert onder meer aanpassing of verwijdering van de columns, plaatsing van een rectificatie, een verbod op toekomstige onrechtmatige uitlatingen en € 1.000 schadevergoeding. Partijen hadden eerder een schikking getroffen over de beëindiging van de huurovereenkomst van de campingplaats, maar volgens de voorzieningenrechter is niet gebleken dat daarbij ook is afgesproken dat de columns niet hoefden te worden aangepast of verwijderd. Bij de beoordeling van de uitlatingen stelt de voorzieningenrechter voorop dat op grond van artikel 6:162 BW een belangenafweging moet plaatsvinden tussen het recht van Huttopia op bescherming van haar eer, goede naam en reputatie op grond van artikel 8 EVRM en de vrijheid van meningsuiting van de jaarplaatshouder op grond van artikel 7 Grondwet en artikel 10 EVRM. Deze grondrechten zijn in beginsel gelijkwaardig. Welke van beide in het concrete geval zwaarder weegt, moet worden beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, waarbij de uitlatingen zowel afzonderlijk als in onderlinge samenhang moeten worden bezien.

IEF 24022

Hof Den Haag: uitlatingen gemeenteraadslid over ondernemer niet onrechtmatig, geen sprake van SLAPP-procedure

Hof Den Haag 23 okt 2026, IEF 24022; ECLI:NL:GHDHA:2026:3200 https://ie-forum.nl/artikelen/hof-den-haag-uitlatingen-gemeenteraadslid-over-ondernemer-niet-onrechtmatig-geen-sprake-van-slapp-procedure

Hof Den Haag 23 oktober 2026, IEF [nummer], ECLI:NL:GHDHA:2026:3200 ([gemeenteraadslid] tegen [ondernemer]). In deze zaak tussen [het gemeenteraadslid] en [de ondernemer] staat de vraag centraal of een Rotterdams gemeenteraadslid onrechtmatig heeft gehandeld door zich in de media kritisch uit te laten over een ondernemer die een attractiepark exploiteert. Het gemeenteraadslid heeft de ondernemer tijdens een radio-interview onder meer een ‘spijkerharde speculant’ genoemd en gesuggereerd dat hij vooral uit zou zijn op financieel gewin. Daarnaast heeft hij in een YouTube-interview gesteld dat de ondernemer politieke partijen heeft proberen om te kopen door donaties te doen om hun stemgedrag te beïnvloeden. De ondernemer stelt dat deze uitlatingen zijn eer en goede naam aantasten en vordert rectificatie. De voorzieningenrechter heeft deze vordering gedeeltelijk toegewezen en het gemeenteraadslid verplicht een rectificatie op Instagram en LinkedIn te plaatsen.

IEF 24017

Momfluencer: geschil over content met kinderen hoort bij de rechter, niet op social media

Rechtbank Noord-Holland 12 nov 2026, IEF 24017; ECLI:NL:RBNHO:2026:14975 (de vrouw tegen de man), https://ie-forum.nl/artikelen/momfluencer-geschil-over-content-met-kinderen-hoort-bij-de-rechter-niet-op-social-media

Rb. Noord-Holland 3 november 2026, IEF 24017; ECLI:NL:RBNHO:2026:14975 (de vrouw tegen de man). In deze zaak staat de botsing centraal tussen het recht van een moeder op eerbiediging van haar persoonlijke levenssfeer, eer en goede naam (artikel 8 EVRM) en het recht van de vader op vrijheid van meningsuiting (artikel 10 EVRM). Partijen hebben een relatie gehad en hebben samen het ouderlijk gezag over hun twee kinderen. De vrouw is “momfluencer” waarmee ze als influencer inkomsten verdient met betaalde samenwerkingen waarin ook de kinderen voorkomen. Tijdens de relatie had de man daar geen bezwaar tegen. Na de breuk verzette hij zich en wilde hij voor iedere samenwerking apart toestemming geven. Hij plaatste online berichten waarin hij de vrouw ervan beschuldigde de kinderen als verdienmodel te gebruiken, deelde privécommunicatie en benaderde ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw. Hij dreigde daarbij met juridische stappen. De vrouw vorderde, samengevat, verwijdering van de publicaties, een verbod om haar zonder feitelijke grondslag te beschuldigen en om haar opdrachtgevers te benaderen, en een rectificatie. Zij baseerde dit op artikel 8 EVRM en stelde dat een geschil over het gezamenlijk gezag volgens artikel 1:253a BW aan de rechter moet worden voorgelegd. De man stelde dat de kinderen een eigen mening hebben en dat hij alleen hun privacy wilde beschermen. 

IEF 24013

Aanspraak op naburige rechten op muziekcatalogus onvoldoende onderbouwd; beschuldigingen van fraude en oplichting onrechtmatig

Rechtbank Amsterdam 23 jul 2026, IEF 24013; ECLI:NL:RBAMS:2025:11560 ([eiser 1] tegen [gedaagde]), https://ie-forum.nl/artikelen/aanspraak-op-naburige-rechten-op-muziekcatalogus-onvoldoende-onderbouwd-beschuldigingen-van-fraude-en-oplichting-onrechtmatig

Rb. Amsterdam 23 juli 2025, IEF 24013; ECLI:NL:RBAMS:2025:11560 ([eiser 1] tegen [gedaagde]). De rechtbank oordeelt in twee samenhangende verzetprocedures over de naburige rechten op de muziekcatalogus van een Noorse zangeres en over beschuldigingen van fraude en oplichting binnen de muziekindustrie. In zaak A stelt een muziekexploitatiemaatschappij ([eiser 1]) dat een voormalig producent van de zangeres ([gedaagde]) sinds 2018 zonder toestemming inbreuk maakt op haar naburige rechten door de muziekcatalogus via onder meer YouTube en Spotify te exploiteren. Ook verwijt zij hem dat hij tegenover derden betwist dat de rechten bij haar berusten. Volgens de maatschappij zijn de rechten via verschillende overeenkomsten uiteindelijk aan haar overgedragen. De producent betwist echter de rechtsgeldigheid van deze overdrachten. De rechtbank stelt voorop dat op grond van artikel 9 Wet op de naburige rechten voor de overdracht van deze rechten een daartoe bestemde akte vereist is. De maatschappij moet daarom aantonen dat de rechten via een rechtsgeldige keten van overdrachten (chain of title) bij haar terecht zijn gekomen. De producent heeft gemotiveerd betwist dat Target Music Group (TMG) de rechten in september 2009 rechtsgeldig aan de rechtsvoorgangers van de maatschappij heeft overgedragen. Hij wijst onder meer op aanwijzingen dat een andere onderneming eerder 50% van de rechten had verkregen, het bestaan van twee versies van de overdrachtsovereenkomst, vragen over de authenticiteit van handtekeningen en de voortgezette exploitatie door TMG na de gestelde overdracht. De maatschappij heeft deze bezwaren onvoldoende weerlegd. Volgens de rechtbank bestaan daardoor ernstige vragen over de authenticiteit van de akte van 28 september 2009 en de rechtsgeldigheid van de gestelde overdracht. Omdat deze schakel in de rechtenketen onvoldoende is onderbouwd, is niet komen vast te staan dat de maatschappij rechthebbende is op de naburige rechten. De rechtbank vernietigt het eerdere verstekvonnis en wijst alle vorderingen in zaak A af, waaronder de gevorderde exploitatie- en uitlatingenverboden en schadevergoeding. De maatschappij wordt veroordeeld tot betaling van € 14.455,22 aan proceskosten op grond van artikel 1019h Rv.

IEF 24012

Geen onrechtmatig handelen bij uitbetaling managementvergoeding over Sony-deal van rapper

Rechtbank Amsterdam 28 okt 2026, IEF 24012; ECLI:NL:RBAMS:2026:10613 ([eiser] tegen gedaagden), https://ie-forum.nl/artikelen/geen-onrechtmatig-handelen-bij-uitbetaling-managementvergoeding-over-sony-deal-van-rapper

Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IEF 24012; ECLI:NL:RBAMS:2026:10613 ([eiser] tegen gedaagden). De rechtbank oordeelt dat de voormalige manager en advocaat van een rapper, die tevens via zijn eigen vennootschap muziekactiviteiten exploiteert, niet onrechtmatig hebben gehandeld bij de uitbetaling van een managementvergoeding over een distributieovereenkomst met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. De rapper werkte vanaf 2013 tot februari 2023 samen met zijn manager en diens vennootschap Performer Matters B.V. (PM). Op 1 oktober 2021 sloot hij een exclusieve distributieovereenkomst met Sony, op grond waarvan hij bij het voldoen aan verschillende voorwaarden in totaal € 3 miljoen zou ontvangen. Sony betaalde aanvankelijk € 1 miljoen aan Stichting Performer Matters, waarvan € 450.000, overeenkomend met 15% van de totale bruto-contractwaarde, aan PM werd overgemaakt. Volgens de rapper hadden de betrokken gedaagden hun zorgplicht geschonden door dit bedrag zonder zijn toestemming en medeweten uit te betalen. Hij stelde dat de managementvergoeding moest worden berekend op basis van de netto-opbrengsten in plaats van de bruto-contractwaarde en dat er sprake was van belangenverstrengeling bij de stichting. De rapper vorderde daarom primair hoofdelijke betaling van € 340.500 aan schadevergoeding. De rechtbank overweegt dat een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst op zichzelf geen onrechtmatige daad of schending van de zorgplicht oplevert. Ook als de overeenkomst onjuist zou zijn uitgelegd, is voor aansprakelijkheid meer nodig. Uit eerdere overeenkomsten met onder meer Talpa en RTL blijkt dat PM steeds direct na het sluiten van een overeenkomst 15% van de bruto contractwaarde ontving, ook wanneer betalingen in termijnen plaatsvonden. Niet is gebleken dat bij de Sony-deal van deze werkwijze is afgeweken, dat voorafgaande toestemming van de rapper voor de uitbetaling vereist was of dat sprake was van belangenverstrengeling. De rechtbank wijst de primaire vordering daarom af.

IEF 23995

SOMI ontvankelijk in collectieve actie tegen X over datalekken, microtargeting en haatzaaiende berichten

Rechtbank Amsterdam 21 okt 2026, IEF 23995; ECLI:NL:RBAMS:2026:10630 (SOMI tegen X Corp c.s.), https://ie-forum.nl/artikelen/somi-ontvankelijk-in-collectieve-actie-tegen-x-over-datalekken-microtargeting-en-haatzaaiende-berichten

Rb. Amsterdam 21 oktober 2026, IEF 23995; RB 4180; IT 5635; ECLI:NL:RBAMS:2026:10630 (SOMI tegen X Corp c.s.). In deze zaak tussen Stichting Onderzoek Marktinformatie (SOMI) en X Corp, staat de ontvankelijkheid van SOMI in een collectieve actie namens ongeveer acht miljoen Nederlandse gebruikers van X (voorheen Twitter) centraal. SOMI stelt dat [gedaagden] met de inrichting, exploitatie en beveiliging van het platform de grondrechten van gebruikers schenden. De verwijten hebben onder meer betrekking op datalekken, ongeoorloofde microtargeting en haatzaaiende berichten. SOMI vordert dat [gedaagden] deze praktijken beëindigen en de schade van gebruikers vergoeden. In een eerder tussenvonnis heeft de rechtbank geoordeeld dat SOMI aan vrijwel alle ontvankelijkheidseisen van de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA) voldoet. Alleen de financiële middelen en de zeggenschap over de collectieve vordering moesten nader worden onderbouwd. De rechtbank stelt voorop dat het middelenvereiste van artikel 3:305a lid 2 onder c BW slechts marginaal hoeft te worden getoetst. Een belangenorganisatie moet aannemelijk maken dat zij over voldoende middelen beschikt of kan beschikken om de procedure te voeren. De rechter hoeft daarbij niet diepgaand te onderzoeken of de organisatie de gehele procedure kan financieren en hoeft evenmin vooraf zekerheid te verkrijgen over de financiering van een eventueel hoger beroep of cassatie. Ook is geen zelfstandig onderzoek vereist naar de kapitaalkrachtigheid en solvabiliteit van de externe procesfinancier.