Geen onrechtmatig handelen bij uitbetaling managementvergoeding over Sony-deal van rapper

Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IEF 24012; ECLI:NL:RBAMS:2026:10613 ([eiser] tegen gedaagden). De rechtbank oordeelt dat de voormalige manager en advocaat van een rapper, die tevens via zijn eigen vennootschap muziekactiviteiten exploiteert, niet onrechtmatig hebben gehandeld bij de uitbetaling van een managementvergoeding over een distributieovereenkomst met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. De rapper werkte vanaf 2013 tot februari 2023 samen met zijn manager en diens vennootschap Performer Matters B.V. (PM). Op 1 oktober 2021 sloot hij een exclusieve distributieovereenkomst met Sony, op grond waarvan hij bij het voldoen aan verschillende voorwaarden in totaal € 3 miljoen zou ontvangen. Sony betaalde aanvankelijk € 1 miljoen aan Stichting Performer Matters, waarvan € 450.000, overeenkomend met 15% van de totale bruto-contractwaarde, aan PM werd overgemaakt. Volgens de rapper hadden de betrokken gedaagden hun zorgplicht geschonden door dit bedrag zonder zijn toestemming en medeweten uit te betalen. Hij stelde dat de managementvergoeding moest worden berekend op basis van de netto-opbrengsten in plaats van de bruto-contractwaarde en dat er sprake was van belangenverstrengeling bij de stichting. De rapper vorderde daarom primair hoofdelijke betaling van € 340.500 aan schadevergoeding. De rechtbank overweegt dat een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst op zichzelf geen onrechtmatige daad of schending van de zorgplicht oplevert. Ook als de overeenkomst onjuist zou zijn uitgelegd, is voor aansprakelijkheid meer nodig. Uit eerdere overeenkomsten met onder meer Talpa en RTL blijkt dat PM steeds direct na het sluiten van een overeenkomst 15% van de bruto contractwaarde ontving, ook wanneer betalingen in termijnen plaatsvonden. Niet is gebleken dat bij de Sony-deal van deze werkwijze is afgeweken, dat voorafgaande toestemming van de rapper voor de uitbetaling vereist was of dat sprake was van belangenverstrengeling. De rechtbank wijst de primaire vordering daarom af.

Ook de subsidiaire vorderingen tot wijziging van de managementovereenkomst worden afgewezen. Het beroep op dwaling (artikel 6:228 BW, in samenhang met artikel 6:230 BW) slaagt niet, omdat de rapper onvoldoende heeft onderbouwd dat hij bij het aangaan van de overeenkomst van een onjuiste voorstelling van zaken is uitgegaan. Evenmin bestaat aanleiding voor wijziging wegens onvoorziene omstandigheden op grond van artikel 6:258 BW. De rapper stelde dat bij het aangaan van de managementovereenkomst in 2013 niet was voorzien dat later een distributieovereenkomst zoals die met Sony zou worden gesloten, waarbij hij zelf de productie- en promotiekosten moest dragen. De rechtbank overweegt dat onvoldoende is onderbouwd dat partijen een dergelijke overeenkomst niet hadden voorzien. Bovendien hebben gedaagden onweersproken aangevoerd dat tegenover deze kosten een hoger voorschot en royaltypercentage stonden en dat dit bij het sluiten van de Sony-deal met de rapper was besproken. Ook het beroep op artikel 6:248 BW slaagt niet, omdat daarvoor onvoldoende feiten en omstandigheden zijn aangevoerd. De rechtbank benadrukt dat geen nakoming van de managementovereenkomst of schadevergoeding wegens een toerekenbare tekortkoming is gevorderd. Zij komt daarom niet toe aan een verdere inhoudelijke beoordeling van de uitleg van die overeenkomst. Alle vorderingen worden afgewezen. De rapper wordt veroordeeld in de proceskosten, begroot op tweemaal € 14.054, te vermeerderen met eventuele aanvullende nakosten en wettelijke rente.

4.7.

Gedaagden betwisten dat sprake is van onrechtmatig handelen. Volgens hen is bij de overboeking van € 450.000,00 na het sluiten van de distributieovereenkomst gehandeld zoals dat vanaf het begin van de samenwerking tussen [eiser] en [gedaagde 1 en 2] steeds is gegaan. PM sloot een deal, waarna de partij met wie een overeenkomst werd gesloten (eerder bijvoorbeeld Talpa en RTL) betaalde aan Stichting PM. [eiser 2] werd gevraagd een factuur te maken voor het bedrag dat aan haar moest worden betaald waarop de aan PM toe te kennen vergoeding werd vermeld. Nadat de factuur van [eiser 2] door Stichting PM was ontvangen, volgde betaling daarvan. [eiser] was met deze werkwijze en de vergoeding voor PM bekend en heeft daar nooit bezwaar tegen gemaakt. Daarnaast heeft [gedaagde 1 en 2] de inhoud van de distributieovereenkomst en de hoogte van de vergoeding voor de managementdiensten van [gedaagde 1 en 2] uitgebreid met [eiser] besproken, net als bij andere deals. Van belangenverstrengeling van [gedaagde 1] en [gedaagde 3] door hun rol bij Stichting PM is niet gebleken, aldus gedaagden.

4.8.

De rechtbank vindt dat van onrechtmatig handelen door gedaagden geen sprake is en legt dit als volgt uit. Het standpunt van [eiser] is in de kern dat gedaagden niet hebben voldaan aan hun zorgplicht omdat bij de Sony-deal ten onrechte 15% van de bruto-contractwaarde aan PM is betaald in plaats van 15% van de netto-contractwaarde. Gedaagden zijn juist van mening dat het betalen van 15% van de bruto-contractwaarde aan PM conform de tussen partijen geldende overeenkomst is. Een verschil van mening over de interpretatie van de overeenkomst tussen PM en [eiser 2] , maakt het handelen van gedaagden alleen niet onrechtmatig en levert ook geen schending van de zorgplicht op. Ook als [gedaagde 1 en 2] de overeenkomst verkeerd zou hebben geïnterpreteerd, betekent dit namelijk nog niet dat er ook onrechtmatig is gehandeld. Daarvoor is meer nodig, bijvoorbeeld volledig in strijd met de eerdere werkwijze tussen partijen handelen. Dit, of een andere schending van de zorgplicht, heeft [eiser] echter niet aangetoond. De werkwijze van partijen bij de Sony-deal week juist niet af van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. PM ontving bij die deals, zo blijkt uit door [gedaagde 1 en 2] overgelegde facturen, ook meteen 15% van de bruto-contractwaarde nadat de deal was gesloten, ook bij uitbetaling in meerdere tranches. Ook is niet gebleken dat voor uitbetaling van de vergoeding aan PM toestemming van [eiser] nodig was of dat [eiser] die heeft gegeven. [eiser] heeft verder niet (gemotiveerd) betwist dat [gedaagde 1 en 2] de te sluiten deals en de vergoeding voor PM uitgebreid met hem heeft besproken en dat dit vooral gold voor de distributieovereenkomst. Van belangenverstrengeling van [gedaagde 1] en [gedaagde 3] als bestuurders van Stichting PM is evenmin gebleken. Het zijn van bestuurder ( [gedaagde 1] ) of aandeelhouder ( [gedaagde 3] ) brengt namelijk niet met zich mee dat sprake is van belangenverstrengeling. [eiser] heeft verder ook niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.

4.9.

De conclusie is dat van onrechtmatig handelen van gedaagden geen sprake is. De primaire vordering van [eiser] wordt daarom afgewezen.