Gerecht EU: verwarringsgevaar tussen ABAC en ABACCO’S STEAKHOUSE voor restaurant- en hoteldiensten

Gerecht EU 7 oktober 2026, IEF 23915; IEFbe 4349; ECLI:EU:T:2026:645 (ABACCO'S STEAKHOUSE). Abacco’s GmbH komt op tegen de beslissing van de kamer van beroep van EUIPO waarbij de weigering van bescherming in de Europese Unie van het internationaal geregistreerde beeldmerk ‘ABACCO’S STEAKHOUSE’ voor diensten op het gebied van het verstrekken van eten en drinken en tijdelijke accommodatie in klasse 43 werd bevestigd. Restaurant Abac SL had oppositie ingesteld op basis van het oudere Spaanse woordmerk ABAC, dat onder meer is ingeschreven voor dezelfde diensten. Volgens Restaurant Abac bestaat verwarringsgevaar in de zin van artikel 8 lid 1 onder b van Verordening (EU) 2017/1001 (UMVo). De oppositieafdeling van EUIPO wees de oppositie toe en de kamer van beroep verwierp het daartegen ingestelde beroep. Het Gerecht onderschrijft het oordeel dat de betrokken diensten identiek zijn en dat het relevante publiek bestaat uit het algemene publiek in Spanje met een gemiddeld aandachtsniveau. Het woordelement ‘abacco’s’ vormt het meest onderscheidende en dominante bestanddeel van het aangevraagde merk. Het element ‘steakhouse’ is beschrijvend voor de betrokken diensten en de horizontale scheidingslijn heeft geen onderscheidend vermogen. Omdat het oudere merk ABAC volledig terugkomt aan het begin van het dominante bestanddeel ‘abacco’s’, stemmen de tekens visueel in gemiddelde mate en fonetisch in ten minste bovengemiddelde mate overeen.

Hoewel de tekens begripsmatig verschillen, omdat alleen het aangevraagde merk met ‘steakhouse’ een betekenisvol bestanddeel bevat, is dit verschil volgens het Gerecht onvoldoende om de visuele en fonetische overeenstemming te neutraliseren. Het beschrijvende element ‘steakhouse’ trekt immers slechts in beperkte mate de aandacht van het relevante publiek. Daarnaast heeft het oudere merk ABAC een gemiddeld inherent onderscheidend vermogen en door gebruik een verhoogd onderscheidend vermogen verkregen voor restaurant- en hoteldiensten. Bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar moet rekening worden gehouden met de onderlinge samenhang tussen de overeenstemming van de tekens, de identiteit van de diensten en het onderscheidend vermogen van het oudere merk. Het argument van Abacco’s dat de betrokken restaurants zich op verschillende marktsegmenten richten en een andere commerciële uitstraling hebben, wordt verworpen. De beoordeling van het verwarringsgevaar mag niet afhankelijk zijn van de subjectieve marketingstrategieën van de merkhouders, die bovendien in de loop van de tijd kunnen veranderen. Gelet op alle relevante omstandigheden bevestigt het Gerecht dat sprake is van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8 lid 1 onder b UMVo en verwerpt het beroep van Abacco’s GmbH.

74      In the present case, the Board of Appeal found that, in view of the enhanced distinctiveness of the earlier mark, the identity of the services at issue, the average level of attention of the relevant public and the average degree of visual and at least above-average phonetic similarity of the signs, there was a likelihood of confusion within the meaning of Article 8(1)(b) of Regulation 2017/1001. In that regard, it found that the word element ‘steakhouse’, included in the mark applied for, was descriptive and, therefore, that the public would pay only limited attention to it.

75      In the first place, it should be noted that the various assessments enabling the Board of Appeal to reach the conclusion relating to the existence of a likelihood of confusion are correct. Indeed, the services at issue are identical (see paragraphs 26 and 27 above), the signs have an average degree of visual similarity and at least an above-average degree of phonetic similarity, but are conceptually different (see paragraphs 42, 56 and 63 above). In addition, the proprietor of the earlier mark has shown that that mark enjoys enhanced distinctiveness (see paragraphs 67 and 68 above). In the light of those various assessments, the Board of Appeal was entitled, without making an error of law or of assessment, to conclude that there was a likelihood of confusion in the present case.

76      In that regard, it must be stated that, contrary to the applicant’s claims, the Board of Appeal did indeed take into account the case-law referred to in paragraph 69 above and, in particular, the principle of interdependence and did not attribute too much importance to factors which would not compensate for the alleged insufficient similarity of the signs.

77      Similarly, contrary to the applicant’s claims, the Board of Appeal did not find that the earlier mark retained an independent distinctive role in the mark applied for, with the result that the applicant’s arguments to that effect, including the reference to the relevant case-law, are ineffective (see paragraph 62 above).

78      In the second place, it must be held that the conclusion relating to the existence of a likelihood of confusion in the present case cannot be called into question by the circumstances relied on by the applicant, according to which the establishments designated by the marks at issue address different segments of consumers and convey clearly distinct commercial messages. As particular marketing strategies for the goods or services covered by the marks may vary over time depending on the wishes of the proprietors of those marks, an analysis of whether there will be a likelihood of confusion within the meaning of Article 8(1)(b) of Regulation 2017/1001 cannot be dependent on marketing intentions of the proprietors of the marks, whether implemented or not, which are by their very nature subjective (see, to that effect, judgment of 9 September 2008, Honda Motor Europe v OHIM – Seat (MAGIC SEAT), T‑363/06, EU:T:2008:319, paragraph 63 and the case-law cited).

79      In accordance with the case-law cited in paragraph 78 above, it is also necessary to reject the applicant’s argument that it does not seek to take advantage of the reputation of the earlier mark. In any event, it must be borne in mind that the good faith of an applicant for registration of a trade mark is always presumed until proven otherwise (see judgment of 23 May 2019, Holzer y Cia v EUIPO – Annco (ANN TAYLOR and AT ANN TAYLOR), T‑3/18 and T‑4/18, EU:T:2019:357, paragraph 34 and the case-law cited).