Keeex/Adobe: grens getrokken aan wereldwijde UPC‑bevoegdheid

UPC CoA 13 maart 2026, IEF 23373; UPC-COA-0000922/2025, UPC-COA-0000923/2025, UPC-COA-0000924/2025, UPC-COA-0000925/2025 (ADOBE INC., ADOBE SYSTEMS SOFTWARE IRELAND LIMITED, OPENAI LP, OPENAI OPCO LLC, OPEN AI IRELAND LTD, TRUEPIC INC., JOINT DEVELOPMENT FOUNDATION PROJECTS LLC, COALITION FOR CONTENT PROVENANCE AND AUTHENTICITY tegen KEEEX SAS). Keeex SAS heeft bij de Paris Local Division een inbreukvordering ingesteld op EP 2 949 070 (methode voor externe verificatie van integriteit en authenticiteit van digitale databestanden) tegen meerdere buitenlandse ICT‑bedrijven: Adobe (VS en IE), OpenAI (VS en IE), Truepic (VS) en Joint Development Foundation/Coalition for Content Provenance and Authenticity (VS). Keeex beriep zich op online aangeboden integriteits‑verificatiesoftware en stelde dat de schade wereldwijd was en alle territoria van het Europese octrooi bestreek. De gedaagden voerden in preliminaire excepties verweer tegen de interne en internationale bevoegdheid van de UPC, met name voor inbreuk in Zwitserland, Spanje, VK, Ierland, Noorwegen en Polen. De Paris Local Division verwierp deze excepties en aanvaardde bevoegdheid, ook voor die niet‑UPC‑staten, door te verwijzen naar het BSH‑arrest van het HvJ, waarop Adobe c.s., OpenAI, Truepic en Joint Development Foundation in verschillende hoger beroepen aanvoeren dat de UPC haar internationale bevoegdheid ten onrechte op art. 7 lid 2 Brussel I‑bis heeft gebaseerd en ten onrechte ver buiten de UPC‑territoria heeft uitgebreid. Keeex vroeg bevestiging van de beslissing en beriep zich onder meer op art. 14 Frans BW, art. 6 en 71b lid 3 Brussel I‑bis, waarbij zij stelde dat de UPC op grond van laatstgenoemde bepaling ook bevoegd is voor inbreuk buiten de Unie, nu Adobe en OpenAI via Franse dochters vermogensbestanddelen in UPC‑staten hebben.

De Court of Appeal zet eerst het bevoegdheidskader uiteen: intern geldt art. 33 lid 1 onder a UPCA, dat parallel moet worden uitgelegd aan art. 7 lid 2 Brussel I‑bis. Internationaal volgt uit art. 31 UPCA dat Brussel I‑bis (en eventueel Lugano) leidend is, en dat art. 6 Brussel I‑bis en art. 14 Frans BW niet op de UPC van toepassing zijn. Waar de UPC haar bevoegdheid baseert op art. 7 lid 2 (plaats waar schade optreedt), strekt die bevoegdheid zich volgens Fiona Shevill/Pez Hejduk slechts uit tot schade binnen het eigen territorium. Art. 71b lid 3 geeft alleen een aanvullende bevoegdheid om bij niet‑EU‑gedaagden óók over schade buiten de Unie te oordelen, mits de gemeenschappelijke rechter al bevoegd is voor inbreuk binnen de EU en de gedaagde voldoende waardevolle vermogensbestanddelen in een lidstaat heeft. Ook benadrukt het hof de plicht uit Rule 13.1(i) RoP: de Statement of claim moet zelf de feiten en juridische grondslagen bevatten die de interne én internationale bevoegdheid dragen. Pas later overgelegde stukken ter onderbouwing van art. 71b lid 3 kunnen die leemte niet vullen. Toegepast op deze zaak oordeelt de Court of Appeal dat de interne bevoegdheid van de Paris Local Division voor inbreuk binnen het UPC‑gebied vaststaat (software is in Frankrijk online toegankelijk) en niet langer in beroep wordt betwist, maar dat de internationale bevoegdheid van de UPC op basis van art. 7 lid 2 Brussel I‑bis beperkt is tot het UPC‑territorium. De verwijzing van de eerste aanleg naar BSH is daarom onjuist, en Keeex heeft in haar dagvaarding onvoldoende gesteld om toepassing van art. 71b lid 3 te rechtvaardigen, met name wat betreft de aanwezigheid van voldoende waardevolle vermogensbestanddelen van de gedaagden in UPC‑staten. Latere producties kunnen dit gebrek niet herstellen. De Court of Appeal vernietigt de beslissing van de Paris Local Division voor zover die de bevoegdheid van de UPC voor de Zwitserse, Spaanse, Britse, Ierse, Noorse en Poolse delen van EP 2 949 070 bevestigde, verklaart de UPC onbevoegd voor inbreuk in die territoria en wijst de overige vorderingen af.

51. This ground is erroneous and is based on an incorrect interpretation of the applicable law. Indeed, as noted above (para. 37), it follows from the case law of the CJEU that where the court has jurisdiction on the basis of Art. 7(2) of Regulation 1215/2012 as the court of the place where the damage occurred or may occur, it has jurisdiction only to hear cases concerning damage occurring in its territory, which is the only link between the court seised and the subject matter of the dispute.

52. In the present case, the defendants argued (and Keex did not contest) that Keex only relied on the assertion that the UPC had jurisdiction based on Article 7(2) Regulation 1215/2012 as the court where the damages had allegedly occurred. Based on the foregoing case law of the Court of Justice of the European Union, the jurisdiction of the UPC based on Article 7(2) of Regulation 1215/2012 is therefore limited to the UPC territory.

53. Furthermore, the Court of Appeal considers that, in the present case, as the defendants rightly point out, the explanation of the international jurisdiction of the UPC contained in the Statement of claim, is insufficient, whether in terms of justifying the provisions applicable to other national parts of the patent (see the aforementioned BSH judgment, para 40), but also the justification of the conditions for the application of the provisions of Article 71b(3) of Regulation 1215/2012, which require, inter alia, the establishment of the presence of assets of a certain value belonging to the defendant companies within the territory of the UPC.

54. The Court of Appeal notes in this regard that the Statement of claim does not provide any explanation on these two points. This cannot be rectified by Keex’s exhibits Nos. 2 and 3 after submission of the Statement of claim, in response to the defendants’ preliminary objection, meant to substantiate the existence of assets of a certain value belonging in France to defendants 1 and 4, a condition for the application of Article 71b(3) of Regulation 1215/2012. This is even assuming that this Article can be interpreted, as Keex does, to mean that the "damage caused by this infringement outside the Union" corresponds to the infringement of other national parts of the patent in these countries. The present order leaves this question open.

55. Finally, the Local Division Paris, which is not a French national court, cannot apply the provisions of Article 14 of the French Civil Code (see paragraphs 31-33 above).

56. The decision of the Court of First Instance insofar as it held that it had jurisdiction to hear the alleged infringement of the Swiss, Spanish, British, Irish, Norwegian and Polish parts of patent EP 2 949 070 must therefore be set aside. The other claims are dismissed, as the Court cannot rule on claims for which it does not have jurisdiction.