MUKA/LAMUCCA: nietigverklaring van Uniebeeldmerk wegens verwarringsgevaar voor restaurantdiensten

Gerecht EU 13 mei 2026, IEF 23566; IEFbe 4223; ECLI:EU:T:2026:341 (Ixo Restauración, SL tegen EUIPO en Promollum 142 B, SL). In dit arrest gaat het om een nietigheidsprocedure tegen het Uniebeeldmerk MUKA, bestaande uit het woordelement “muka” in licht gestileerde zwarte hoofdletters, geregistreerd voor catering-/restaurantdiensten in klasse 43. Promollum 142 B, SL verzocht om nietigverklaring op basis van haar oudere Spaanse woordmerk LAMUCCA, eveneens geregistreerd voor catering-/restaurantdiensten in klasse 43. De nietigheidsgrond was artikel 60 lid 1 onder a UMVo, gelezen in samenhang met artikel 8 lid 1 onder b en artikel 8 lid 5 UMVo, maar de nietigheidsafdeling en vervolgens de Kamer van Beroep wezen de nietigheid toe op grond van verwarringsgevaar ex artikel 8 lid 1 onder b UMVo. Ixo Restauración betoogde bij het Gerecht onder meer dat normaal gebruik van het oudere merk niet was bewezen, omdat het bewijs volgens haar vooral betrekking had op voedingsmiddelen of verkoopdiensten en niet op restaurantdiensten. Het Gerecht verwerpt dat betoog. Voor de relevante perioden, 20 september 2018 tot en met 19 september 2023 en, vanwege de vijfjaarstoets op de datum van aanvraag van het jongere merk, 8 april 2017 tot en met 7 april 2022, had Promollum voldoende bewijs overgelegd van daadwerkelijk gebruik van LAMUCCA voor restaurantdiensten in Spanje. Daarbij ging het onder meer om persartikelen, belasting- en btw-aangiften, leveranciersverklaringen, kassabonnen, facturen en stukken waaruit bleek dat restaurants binnen de LAMUCCA-groep onder dat teken diensten aanboden. Dat sommige stukken betrekking hadden op eten of ingrediënten deed daaraan niet af, omdat de kassabonnen wezen op bereide gerechten die ter plaatse werden geconsumeerd, bijvoorbeeld in de zaal of op het terras, en leveranciersfacturen zagen op onder meer bestek, ingrediënten en drank voor restaurants die onder LAMUCCA exploiteerden. Ook gebruik door restaurants zoals “Lamucca Andes”, “Lamucca Carmen” en “Lamucca Fuencarral” kon worden meegewogen, omdat dat gebruik door de merkhouder was toegestaan. Bovendien kan gebruik als handelsnaam of vennootschapsnaam als merkgebruik gelden wanneer de betrokken diensten zelf onder dat teken worden aangeboden, wat hier het geval was.

Het Gerecht bevestigt vervolgens dat sprake is van verwarringsgevaar. De betrokken diensten zijn identiek, omdat beide merken zien op catering-/restaurantdiensten in klasse 43. Het relevante publiek is het algemene Spaanse publiek met een gemiddeld aandachtsniveau. Bij de tekenvergelijking benadrukt het Gerecht dat de Kamer van Beroep LAMUCCA niet kunstmatig heeft opgesplitst in “la” en “mucca”, maar het teken heeft beoordeeld zoals het door een niet te verwaarlozen deel van het publiek als geheel wordt waargenomen. Visueel bestaat slechts een geringe overeenstemming: LAMUCCA en MUKA verschillen in lengte, begin en opbouw, maar delen wel de letters “m”, “u” en “a” in dezelfde volgorde, terwijl de lichte stilering van MUKA nauwelijks onderscheidende betekenis heeft. Fonetisch is de overeenstemming daarentegen hoog: voor het Spaanse publiek wordt “cc” uitgesproken als “k”, zodat MUKA overeenkomt met de tweede en derde lettergreep van LAMUCCA (“mu” en “cca”) en fonetisch volledig in het oudere merk is opgenomen; ook de klemtoon ligt bij beide tekens op “mu”. Begripsmatig is een vergelijking voor een niet te verwaarlozen deel van het Spaanse publiek niet mogelijk: het Italiaanse “mucca” behoort niet tot de elementaire Italiaanse woordenschat waarvan kennis bij het Spaanse publiek mag worden verondersteld, en het Baskische “muka” zal evenmin door het gehele Spaanse publiek worden begrepen; beslissend is niet de officiële status van een taal, maar de daadwerkelijke kennis daarvan bij het relevante publiek. Omdat de diensten identiek zijn, het oudere merk een normaal intrinsiek onderscheidend vermogen heeft, de tekens visueel enigszins en fonetisch sterk overeenstemmen en geen begripsmatig verschil bestaat dat de overeenstemming neutraliseert, mocht de Kamer van Beroep verwarringsgevaar aannemen. De klacht over artikel 8 lid 5 UMVo is niet ter zake dienend, omdat de nietigverklaring uitsluitend op artikel 8 lid 1 onder b UMVo berustte. Ook de klachten over proportionaliteit en motivering falen: de economische gevolgen van nietigverklaring maken de toepassing van de UMVo niet disproportioneel, en de beslissing was voldoende gemotiveerd omdat de Kamer van Beroep kenbaar is ingegaan op normaal gebruik, teken- en dienstenvergelijking, onderscheidend vermogen, verwarringsgevaar en co-existentie. Het Gerecht verwerpt het beroep volledig; Ixo Restauración draagt haar eigen kosten en die van Promollum, terwijl EUIPO zijn eigen kosten draagt omdat geen mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden.

24       In dit verband moet worden opgemerkt dat verschillende van deze bewijsstukken betrekking hebben op het gebruik van het oudere merk in verband met horecadiensten gedurende de relevante periode. In het bijzonder hebben een aanzienlijk aantal kassabonnen die onder het oudere merk zijn uitgegeven en die zijn opgenomen in bijlage 12 van het verzoek tot nietigverklaring – waarvan er twee als voorbeeld worden genoemd in paragraaf 41 van de bestreden beslissing – betrekking op bereide gerechten en geven zij de locatie in het restaurant aan waar deze gerechten werden geconsumeerd, namelijk met name op het terras of binnen. Bovendien hebben diverse facturen die zijn opgenomen in de bijlagen 13.1 tot en met 13.4 van het verzoek tot nietigverklaring – zoals die genoemd in de paragrafen 43 en 44 van de bestreden beslissing – betrekking op de levering van aanzienlijke hoeveelheden bestek, kookingrediënten en dranken aan restaurants die hun diensten onder het oudere merk aanboden. Ten slotte blijkt uit de persfragmenten in bijlage 1.5 van het verzoek tot nietigverklaring, zoals vermeld in punt 45 van de bestreden beslissing, dat restaurants menu's onder het oudere merk hebben aangeboden.

55       In de onderhavige zaak betwist de aanvrager niet dat de uitspraak van het element “cc” in het Spaans identiek is aan die van de letter “k”. Hieruit volgt dat de uitspraak van het betwiste teken MUKA identiek is aan die van de tweede en derde lettergreep van het eerdere teken, namelijk “mu” en “cca”. De conflicterende tekens komen dus overeen door twee van de drie lettergrepen waaruit het eerdere teken bestaat, waarbij het betwiste teken fonetisch gezien volledig binnen het eerdere teken valt.

79       Vervolgens moet worden opgemerkt dat het relevante publiek het algemene Spaanse publiek is, met een gemiddeld aandachtsniveau (zie paragraaf 42 hierboven), dat de betreffende diensten identiek zijn (zie paragraaf 36 hierboven) en dat het eerdere merk een gemiddelde intrinsieke onderscheidingskracht heeft (zie paragraaf 74 hierboven). Bovendien lijken de conflicterende tekens visueel slechts in geringe mate op elkaar, fonetisch in hoge mate op elkaar en is een conceptuele vergelijking tussen hen niet mogelijk (zie paragrafen 51, 59 en 73 hierboven).