Gepubliceerd op dinsdag 17 november 2026
IEF 24030
Rechtbank Noord-Holland ||
23 sep 2026,
Rechtbank Noord-Holland 23 sep 2026,, IEF 24030; ECLI:NL:RBNHO:2026:13072 (ERA tegen [gedaagden]), https://ie-forum.nl/artikelen/franchisenemer-moet-era-naam-blijven-voeren-franchisegever-schendt-informatieplicht

Franchisenemer moet ERA-naam blijven voeren, franchisegever schendt informatieplicht

Rb. Noord-Holland 23 september 2026, IEF 24030; ECLI:NL:RBNHO:2026:13072 (ERA tegen [gedaagden]). De rechtbank heeft geoordeeld dat een franchisenemer van makelaarsorganisatie ERA Nederland gebonden blijft aan een franchiseovereenkomst uit 2009, ondanks een poging de samenwerking per 31 december 2025 te beëindigen. ERA vordert nakoming van verschillende contractuele verplichtingen, waaronder het gebruik van het ERA Marketing Systeem, het voeren van de ERA-naam en het ERA-logo in de bedrijfscommunicatie en de betaling van franchisevergoedingen. De franchisenemer voert aan dat de overeenkomst uit 2009 niet op de huidige vennootschap onder firma van toepassing is en dat de franchiseverhouding daarom met een redelijke opzegtermijn kon worden beëindigd. De rechtbank volgt dit standpunt niet. Uit de gedragingen van partijen blijkt dat de franchiseovereenkomst in 2013 in de vennootschap onder firma is ingebracht en vervolgens door partijen is uitgevoerd. Het ontbreken van schriftelijke toestemming van ERA voor deze inbreng staat niet aan de toepasselijkheid van de overeenkomst in de weg. De overeenkomst heeft een looptijd van vijf jaar en wordt telkens met vijf jaar verlengd, zonder mogelijkheid tot tussentijdse opzegging. De opzegging van 26 juni 2025 heeft daarom pas effect per 12 april 2029. Ook het beroep op ontbinding wegens tekortkomingen van ERA wordt verworpen, omdat ERA niet in verzuim is komen te verkeren. De franchisenemer blijft tot 12 april 2029 gehouden de franchiseovereenkomst na te komen. Daarbij onderscheidt de rechtbank het contractueel verleende recht om de ERA-merken, handelsnaam en overige aanduidingen te gebruiken van de verplichting om daadwerkelijk het ERA Marketing Systeem te gebruiken. Op grond van andere bepalingen van de overeenkomst moet de franchisenemer bovendien het ERA-logo aan de eigen handelsnaam toevoegen, de ERA-naam in de voorgeschreven bedrijfsuitingen gebruiken en vermelden dat iedere ERA-makelaar zelfstandig en onafhankelijk is. De rechtbank veroordeelt de franchisenemer en haar vennoten hoofdelijk om binnen tien dagen na betekening aan deze verplichtingen te voldoen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 50.000.

Daarnaast oordeelt de rechtbank dat de franchisenemer recht heeft op een eerder overeengekomen kickbackfee van 2% van de bruto-omzet. Hoewel ERA betwist dat deze afspraak voor de betrokken franchisenemer geldt, mocht deze volgens de rechtbank uit de jarenlang zonder protest betaalde facturen afleiden dat zij eveneens partij was bij de afspraak. ERA heeft de regeling niet rechtsgeldig beëindigd en heeft bovendien stilzwijgend ingestemd met verrekening van de kickbackfee met de periodieke franchisevergoeding van in totaal 8% van de bruto-omzet. De franchisenemer blijft daardoor feitelijk 6% verschuldigd, zonder recht op verdere opschorting of verrekening, en wordt veroordeeld tot betaling van € 17.349,90, vermeerderd met 21% btw en wettelijke handelsrente. In reconventie oordeelt de rechtbank dat ERA tekortschiet in haar informatieplicht over de besteding van de marketingbijdragen. Op grond van artikel 7:916 lid 2 BW moet een franchisegever jaarlijks inzicht verschaffen in hoeverre specifiek voor een bepaald doel verlangde financiële bijdragen de daarmee beoogde kosten en investeringen dekken. Deze verplichting ziet niet op de algemene franchisefee van 6%, maar wel op de marketingbijdrage van 2%. ERA heeft hierover onvoldoende informatie verstrekt. Daarbij weegt mee dat uit het marketingfondsverslag over 2025 een overschot van circa € 120.000 blijkt waarvan het bestedingsdoel onvoldoende duidelijk is. ERA moet daarom alsnog gespecificeerde informatie verstrekken over de marketingbijdragen over de jaren 2019 tot en met 2024. Voor de periode vanaf 2021 berust deze verplichting op artikel 7:916 lid 2 BW en voor de daaraan voorafgaande periode op de redelijkheid en billijkheid. Omdat de mogelijkheid van schade als gevolg van de schending van deze informatieplicht aannemelijk is, wordt ERA veroordeeld tot vergoeding van de daardoor geleden schade, nader op te maken bij staat. De rechtbank wijst de vordering wegens gestelde tekortkomingen in de bijstand en ondersteuning op grond van artikel 7:919 BW af, omdat deze onvoldoende is onderbouwd.

4.13.

De gevraagde verklaring voor recht onder vordering II zal de rechtbank gedeeltelijk toewijzen. In deze vordering wordt gerefereerd aan artikel 1 van de franchiseovereenkomst. In artikel 1.2 staat de verplichting voor de franchisenemer om het ERA Marketing Systeem te gebruiken. De verklaring voor recht, voor zover die betrekking heeft op het ERA Marketing Systeem, zal de rechtbank daarom toewijzen. Voor wat betreft het overige (het gebruiken van de ERA-merken, de handelsnaam, de logos, aanduidingen, emblemen, reclame-uitingen, slagzinnen en vertrouwelijke informatie) verleent ERA in artikel 1.2 van de franchiseovereenkomst het recht aan franchisenemer deze te gebruiken, maar bevat het artikel geen verplichting voor de franchisenemer. In zoverre zal de rechtbank de vordering daarom afwijzen.

4.16.

Onder vordering VI vordert ERA om [gedaagden] te veroordelen om de verplichtingen na te komen zoals opgenomen in artikel 3 lid 1 sub a t/m d van de franchiseovereenkomst om (kort gezegd) de naam ERA bij de handelsnaam van [gedaagde 1] en in schriftelijke stukken te vermelden. [gedaagden] hebben als verweer tegen deze vordering aangevoerd dat ERA expliciet heeft aanvaard dat [gedaagde 1] ERA niet in haar handelsnaam vermeldt, maar dit verweer hebben [gedaagden] niet onderbouwd. Van een expliciete aanvaarding is niet gebleken. Deze vordering zal de rechtbank daarom toewijzen. De daarbij gevorderde dwangsom zal de rechtbank ook toewijzen. De termijn voor nakoming zal de rechtbank bepalen op tien dagen na betekening (in plaats van de gevorderde dagtekening) van het vonnis.

4.43.

De rechtbank is van oordeel dat ERA met deze werkwijze tekortschiet in haar informatieverplichting uit hoofde van artikel 7:916 lid 2 BW. De informatieplicht van de franchisegever biedt een aanknopingspunt aan de franchisenemer om tot op zekere hoogte te kunnen nagaan of de gevraagde bijdragen niet onredelijk hoog zijn.5 Daaraan voldoet de door ERA verstrekte informatie niet. ERA heeft onvoldoende onderbouwd dat uit de toelichting die zij geeft op de jaarlijkse kick-off bijeenkomst voor de franchisenemers duidelijk wordt in hoeverre de marketing fee van de franchisenemers de marketingkosten van ERA dekt en welke uitgaven zij beoogt of heeft beoogd. Daarbij staat vast dat ERA de marketingfondsverslagen niet met haar franchisenemers deelt. Uit het marketingfondsverslag van 2025 volgt ook niet wat het bestedingsdoel van ERA is voor het overschot van circa € 120.000,00 en ook anderszins is dit niet aan [gedaagden] kenbaar gemaakt. De vordering in reconventie onder 5 van [gedaagden] zal de rechtbank dan ook toewijzen, voor zover het betreft de informatieplicht van ERA over de besteding van de marketing fee. Voor de periode vanaf 2021 – met de inwerkintreding van de Wet Franchise – heeft ERA deze verplichting op grond van artikel 7:916 lid 2 BW. Voorafgaand aan de Wet franchise volgde uit de redelijkheid en billijkheid die franchisegever en franchisenemer als contractspartijen jegens elkaar in acht dienen te nemen,6 dat afspraken over het doorbelasten van bepaalde kosten naar de franchisenemer, de franchisegever geen recht geven om eventuele overschotten ten opzichte van de werkelijk gemaakte kosten bij zich te houden.7 Daaruit volgt dat de redelijkheid en billijkheid ook meebrengt dat de franchisegever de franchisenemer moet informeren over de besteding van doorbelaste kosten. Daarom is ERA ook over de periode van 2019 tot 2021 gehouden informatie te verschaffen over de besteding van de marketingbijdrage.

Het tweede deel van de vordering, het afleggen van rekening en verantwoording, zal de rechtbank afwijzen omdat de verplichting uit hoofde van de informatieplicht op grond van artikel 7:916 lid 2 BW alleen het eerste deel van de vordering beslaat: informeren in hoeverre de marketingbijdrage de kosten of investeringen dekken die de franchisegever met deze bijdragen beoogt of heeft beoogd te dekken.