Rechtspraak  

Rb. Den Haag 12 november 2026, IEF 24018; ECLI:NL:RBDHA:2026:33456 (BYD tegen Jaguar). De voorzieningenrechter heft het door Jaguar Land Rover Limited (Jaguar) onder BYD Nederland B.V. en BYD Europe B.V. (gezamenlijk BYD) gelegde conservatoire bewijsbeslag op in een geschil over een vermeende inbreuk op de Uniemodelrechten van Jaguar op de Land Rover Defender. Jaguar stelt dat de door BYD ontwikkelde Ti7 inbreuk maakt op haar modelrechten en heeft op 14 augustus 2026 verlof gekregen om bewijsbeslag te leggen op onder meer documenten en digitale gegevens over de ontwikkeling, productie en mogelijke Europese marktintroductie van de Ti7. Het beslag is op 24 augustus 2026 gelegd. BYD vordert opheffing van het beslag en stelt onder meer dat Jaguar onvoldoende belang heeft bij de gegevens en dat het beslag te ruim is opgezet. De voorzieningenrechter overweegt dat op grond van artikel 705 lid 2 Rv een conservatoir beslag onder meer moet worden opgeheven wanneer summierlijk van de ondeugdelijkheid van het ingeroepen recht of van het onnodige van het beslag blijkt. Volgens de voorzieningenrechter is het bewijsbeslag onnodig voor zover het de onderbouwing van de gestelde modelinbreuk betreft, omdat Jaguar haar beslagverzoek niet daarop heeft gebaseerd. Jaguar stelt de gegevens nodig te hebben om de omvang van de inbreuk en de daardoor veroorzaakte schade vast te stellen. Tussen partijen staat echter vast dat BYD de Ti7 nog niet in de Europese Unie aanbiedt of heeft verkocht. De gestelde dreigende inbreuk kan daarom nog niet tot schade voor Jaguar hebben geleid. Ook het mogelijke toekomstige belang bij de gegevens rechtvaardigt het beslag niet, omdat artikel 194 Rv het bestaan van een rechtsbetrekking vereist en een mogelijke toekomstige rechtsbetrekking daarvoor onvoldoende is. Naar voorlopig oordeel is daarmee summierlijk gebleken van de ondeugdelijkheid van de schadevordering. De voorzieningenrechter heft het bewijsbeslag volledig op, waarmee op grond van artikel 860 lid 2 Rv ook de gerechtelijke bewaring eindigt.

Rb. Den Haag 9 oktober 2026, IEF 23937; ECLI:NL:RBDHA:2026:30246 (Volkswagen tegen DHL c.s.). Volkswagen verzoekt de rechtbank op grond van artikel 195a Rv om DHL Express (Netherlands) en drie Duitse DHL-vennootschappen te veroordelen tot het verstrekken van gegevens over de betrokkenen bij een zending met vermeend inbreukmakende producten. De zending kwam in november 2023 via Duitsland de Europese Unie binnen en werd door de Duitse douane tegengehouden op grond van de Antipiraterijverordening (Verordening (EU) 608/2013). De producten zijn vervolgens vernietigd. Het inzageverzoek houdt verband met een nog aanhangig te maken bodemprocedure tegen Metafa Holland wegens vermeende inbreuk op Uniemodelrechten van Volkswagen. DHL c.s. betwist de internationale bevoegdheid van de Nederlandse rechter. Volgens Volkswagen moet voor de bevoegdheidsvraag worden aangesloten bij de rechtsverhouding tussen haar en Metafa, terwijl DHL c.s. en Metafa stellen dat de rechtsverhouding tussen Volkswagen en DHL bepalend is. In een eerdere tussenbeschikking had de rechtbank aangekondigd hierover een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad te willen stellen.

Rb. Den Haag 15 september 2026, IEF 23925; ECLI:NL:RBDHA:2026:29403 (Goliath tegen Action). In deze zaak tussen Goliath en onder meer Action Nederland, Action Deutschland, Action France en Action Italy staat een vermeende inbreuk op een niet-ingeschreven Uniemodel van Goliath centraal. Goliath verzoekt de voorzieningenrechter om een ex parte verbod tegen de betrokken partijen wegens de verhandeling van zogenoemde Clicky Keycaps. Het verzoek richt zich onder meer op het vervaardigen, aanbieden, verkopen, leveren en promoten van deze producten binnen de Europese Unie. De voorzieningenrechter oordeelt voorshands dat er geen reden bestaat om aan de geldigheid van het ingeroepen modelrecht te twijfelen en dat Goliath voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de gerekwestreerden daarop inbreuk maken. Ook acht de voorzieningenrechter het spoedeisend belang voldoende aannemelijk om het verbod toe te wijzen zonder de gerekwestreerden voorafgaand te horen.

Rb. Den Haag 30 september 2026, IEF 23897; ECLI:NL:RBDHA:2026:28949 (Jellycat tegen TJX NL). De voorzieningenrechter oordeelt voorshands dat de door Jellycat ingeroepen modellen van een honkbal, regenboogtaart en tafeltennisbatje geldig zijn. Het nietigheidsverweer van TJX Nederland, dat de modellen technisch bepaald zouden zijn en nieuwheid en eigen karakter zouden missen, slaagt niet. De vormgeving berust mede op esthetische keuzes en TJX heeft geen eerdere identieke modellen aangetoond. Ook hebben de drie Jellycat-modellen voldoende eigen karakter ten opzichte van het aangedragen vormgevingserfgoed. Dat geantropomorfiseerde gebruiksvoorwerpen met gezichtjes en ledematen al voorkomen binnen de zogenoemde kawaii-stijl, staat aan modelrechtelijke bescherming niet in de weg. Wel is sprake van een vol ontwerpveld en kunnen de basisvormen van een honkbal, taart en tafeltennisbatje niet worden gemonopoliseerd. De beschermingsomvang is daarom beperkt tot vrijwel identieke ontwerpen. Bepalend zijn met name de combinatie van het basisvoorwerp, de vermenselijkende elementen en hun onderlinge maatverhoudingen. Kleur en materiaal spelen geen rol, omdat de modellen in zwart-wit zijn ingeschreven en deze kenmerken niet uit de registraties blijken.

Gerecht EU 9 september 2026, IEF 23886; IEFbe 4329; ECLI:EU:T:2026:551 (Barth tegen EUIPO). Barth GmbH verzocht om vernietiging en wijziging van een beslissing van de Derde kamer van beroep van het EUIPO over een geregistreerd Uniemodel voor isolerende dozen. De bescherming van het model liep op 17 juni 2024 af. Nadat noch binnen de reguliere termijn, noch binnen de aanvullende termijn tegen betaling van een toeslag om verlenging was verzocht, stelde het EUIPO vast dat de bescherming was verstreken. Barth diende vervolgens een verzoek om restitutio in integrum in op grond van artikel 67 lid 1 van Verordening nr. 6/2002. Volgens Barth was de termijnoverschrijding het gevolg van een samenloop van fouten van twee medewerkers van haar gemachtigde. Het Gerecht bevestigt dat herstel in de vorige toestand alleen mogelijk is wanneer de betrokkene, ondanks alle door de omstandigheden vereiste zorgvuldigheid, een termijn niet heeft kunnen naleven. Daarvoor moet een systeem van interne controle en termijnbewaking bestaan dat onbedoelde termijnoverschrijdingen in beginsel uitsluit. Menselijke fouten bij de handmatige verwerking van termijnen zijn volgens het Gerecht niet uitzonderlijk of onvoorzienbaar. Het gebruikte controlesysteem bood onvoldoende waarborgen: de controle berustte in wezen op de ene medewerker die het werk van een andere medewerker controleerde, terwijl geen systematische controle plaatsvond op de medewerker die de verlengingstermijn uit het systeem verwijderde. Ook werd niet in ieder dossier gecontroleerd of de verlengingsvergoeding daadwerkelijk was betaald. Systematische controles, zoals het opvragen van een betalingsbewijs of een controle achteraf of de verlenging in het register was ingeschreven, hadden de fout kunnen ontdekken.

Rb. Den Haag 18 september 2026, IEF 23872; ECLI:NL:RBDHA:2026:27255 (Vitrolife tegen Birr). Vitrolife, producent van onder meer de EmbryoScope+ voor IVF-procedures, is houdster van een Uniemodel voor delen van de vormgeving van een daarbij gebruikte kweekschaal. Birr brengt sinds begin 2026 de TLX-E Culture Dish op de markt, die geschikt is voor gebruik in de EmbryoScope+. Vitrolife stelde dat Birr met deze schaal inbreuk maakt op haar Uniemodel en vorderde in kort geding een inbreukverbod met nevenvorderingen. Tussen partijen was niet in geschil dat de TLX-E de relevante uiterlijke kenmerken van het Vitrolife-model overneemt: zestien cirkels, naast elkaar gepositioneerd in een licht gebogen lijn, gegroepeerd in vier groepen van vier, waarbij iedere cirkel bestaat uit een culture well met daarin een microwell. Vitrolife zou Birr het gebruik daarvan daarom in beginsel op grond van artikel 20 lid 1 UModVo kunnen verbieden. Birr beriep zich echter op artikel 9 UModVo. De voorzieningenrechter acht voorshands artikel 9 lid 2 UModVo van toepassing. De software van de EmbryoScope+ is afgestemd op kweekschalen met acht of zestien culture wells en de afstand tussen de culture wells kan daarom niet worden gewijzigd. Ook moeten de bodems van de microwells binnen een beperkte bandbreedte op een bepaalde afstand van het midden van de rotatieschijf liggen om door het systeem te worden herkend en afgebeeld. Volgens de voorzieningenrechter kunnen de relevante kenmerken daarom niet zodanig anders worden vormgegeven dat nog steeds een voor de EmbryoScope+ bruikbare kweekschaal ontstaat.

Conclusie AG HvJ EU 24 september 2026, IEF 23868; IEFbe 4319; ECLI:EU:C:2026:792 (Suzhou Anri Child Products). In zaak C-573/25 staat de vraag centraal of advocatenkosten die zijn gemaakt in nietigheidsprocedures bij het EUIPO kunnen worden betrokken bij de kostenbegroting van een afzonderlijke nationale procedure over een voorlopige maatregel. Cybex had bij het Landgericht Düsseldorf een voorlopige maatregel verkregen waarmee Suzhou werd verboden haar S63-kinderwagen in Duitsland aan te bieden, daarvoor reclame te maken, deze op de markt te brengen, in te voeren, uit te voeren of voor die doeleinden in bezit te hebben wegens gestelde inbreuk op twee ingeschreven Gemeenschapsmodellen van Cybex. Die maatregel werd later opgeheven. Cybex stelde hoger beroep in, maar trok dat vervolgens in, waarna zij in de kosten van de nationale procedure werd verwezen. Het Landgericht Düsseldorf begrootte die kosten op € 8.748,04. Parallel daaraan had Suzhou bij het EUIPO twee nietigheidsprocedures tegen de modellen van Cybex ingesteld. Suzhou wilde de daarmee gemoeide advocatenkosten eveneens in de nationale kostenbegroting betrekken, waardoor zij uitkwam op € 100.966,77. A-G Campos Sánchez-Bordona adviseert het Hof de hierover gestelde zevende tot en met negende prejudiciële vraag niet-ontvankelijk te verklaren. Omdat de EUIPO-procedures nog aanhangig zijn, staat nog niet vast welke partij daarin in het gelijk of ongelijk zal worden gesteld en dus evenmin wie de daar gemaakte kosten moet dragen. Bovendien heeft het hoofdgeding bij de Duitse rechter betrekking op de kosten van de nationale procedure over de voorlopige maatregel en niet op de afzonderlijke nietigheidsprocedures bij het EUIPO. Volgens de A-G zijn de betreffende prejudiciële vragen daarom niet relevant voor de beslechting van het hoofdgeding.

Rb. Den Haag 22 juli 2026, IEF 23845; ECLI:NL:RBDHA:2026:27094 (Vincent Sheppard tegen Intergamma c.s.). Vincent Sheppard, producent van de KODO-collectie, stelt dat Intergamma c.s. met het aanbieden en verkopen van de Amelie tuinstoel en Amelie loungeset in Nederland en België inbreuk maken op haar intellectuele-eigendomsrechten. Ten aanzien van de KODO dining chair beroept Vincent Sheppard zich op het ingeschreven Uniemodel nr. 006570933-0003. De voorzieningenrechter verwerpt het beroep van Intergamma c.s. op nietigheid. De KODO dining chair wekt bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk dan de aangevoerde oudere modellen, zodat in dit kort geding voorshands van de geldigheid van het KODO-model moet worden uitgegaan. Aan het model komt bovendien een ruime beschermingsomvang toe. De Amelie tuinstoel is volgens de voorzieningenrechter nagenoeg identiek aan de KODO dining chair. De twee geconstateerde verschillen, één horizontale buis in de rugleuning in plaats van twee en een extra horizontale staaf tussen de voorpoten, zijn te gering om tot een andere algemene indruk te leiden. De Amelie tuinstoel wekt bij de geïnformeerde gebruiker daarom geen andere algemene indruk dan het KODO-model en maakt daarop inbreuk. Omdat de gevorderde voorzieningen ten aanzien van de tuinstoel reeds op deze modelrechtelijke grondslag kunnen worden toegewezen, laat de voorzieningenrechter de daarnaast aangevoerde auteursrechtelijke en onrechtmatigedaadsgrondslag onbesproken.

Rb. Den Haag 7 september 2026, IEF 23801; ECLI:NL:RBDHA:2026:25842 (Alpine tegen Loop). Alpine Nederland B.V., producent van onder meer gehoorbescherming voor baby’s, vordert in kort geding een inbreukverbod met nevenvorderingen tegen Loop B.V. Alpine beroept zich op haar op 19 december 2023 geregistreerde Uniemodel voor de Muffy Baby en stelt dat Loop door het ter verkoop aanbieden van de Loop Cocoon inbreuk maakt op dit model, omdat de Loop Cocoon bij de geïnformeerde gebruiker geen andere algemene indruk wekt. De voorzieningenrechter gaat voorshands uit van de geldigheid van het Alpine-model, omdat Loop de nietigheid daarvan niet heeft ingeroepen. Bij de beoordeling van de gestelde inbreuk is bepalend of de Loop Cocoon bij de geïnformeerde gebruiker een andere algemene indruk wekt, waarbij rekening wordt gehouden met de vrijheid van de ontwerper en de afstand van het model tot het vormgevingserfgoed. De voorzieningenrechter gaat voor de geïnformeerde gebruiker uit van ouders van baby’s en jonge kinderen.

Rb. Den Haag 4 augustus 2026, IEF 23787; ECLI:NL:RBDHA:2026:23168 (verzoekster tegen gerekwestreerde). Coty Beauty Germany GmbH heeft de voorzieningenrechter van de Rechtbank Den Haag verzocht om zonder voorafgaand verhoor maatregelen te treffen tegen Meeuw Group B.V. wegens gestelde inbreuk op haar intellectuele-eigendomsrechten. De voorzieningenrechter oordeelt voorshands dat geen reden bestaat om aan de geldigheid van de door Coty ingeroepen rechten te twijfelen en dat voldoende aannemelijk is gemaakt dat Meeuw Group daarop inbreuk maakt. Ook acht de rechter het spoedeisend belang voldoende aannemelijk om een bevel zonder voorafgaand verhoor van Meeuw Group te rechtvaardigen. Voor zover het geschil betrekking heeft op de ingeroepen Uniemerken, kan de bevoegdheid van de rechtbank zich tot de gehele Europese Unie uitstrekken.