Alle rechtspraak  

Rb. Rotterdam 28 oktober 2026, IEF 23994; IT 5634; ECLI:NL:RBROT:2026:15271 (DMARC ADVISOR B.V. tegen DMARCIAN, INC.) In deze zaak tussen DMARC Advisor (voorheen Dmarcian Europe B.V.) en Dmarcian, Inc. en [gedaagde] staat de vraag centraal of een Nederlandse procedure over intellectuele-eigendomsrechten op software kan worden hervat terwijl in de Verenigde Staten een samenhangende procedure loopt. De rechtbank Rotterdam heeft de Nederlandse procedure in een tussenvonnis van 20 december 2023 aangehouden, omdat in beide procedures grotendeels dezelfde geschilpunten aan de orde waren, waaronder de eigendom van de IE-rechten op software en de oorspronkelijkheid van de broncode. Daarmee wilde de rechtbank voorkomen dat twee mogelijk tegenstrijdige, in Nederland uitvoerbare uitspraken zouden ontstaan [IEF 22343]. DMARC Advisor verzoekt om hervatting van de procedure, omdat de omstandigheden inmiddels zijn gewijzigd. Zij wijst erop dat de Amerikaanse rechter de auteursrechtelijke vordering van Dmarcian, Inc. in een summary judgment van 1 mei 2024 definitief heeft afgewezen. Daarnaast is nog altijd onduidelijk wanneer de Amerikaanse procedure volledig zal worden afgerond. Dmarcian, Inc. verzet zich tegen hervatting en stelt dat de eigendom en oorspronkelijkheid van de broncode nog steeds onderwerp zijn van de Amerikaanse procedure, evenals mogelijke schendingen van bedrijfsgeheimen.

Rb. Midden-Nederland 4 november 2026, IEF 23993; zaaknr. C/16/616596 / KG ZA 26-522 (Loro Piana tegen ICON). In deze zaak tussen Loro Piana en SUJ B.V., handelend onder de naam ICON, staat de vraag centraal of de witte zool uit de 'white sole collection' van Loro Piana auteursrechtelijk wordt beschermd. Loro Piana stelt dat zij deze zool tussen 2002 en 2005 voor het eerst heeft gebruikt en dat ICON met de verkoop van schoenen onder de naam 'The Classic', die een vergelijkbare zool hebben, inbreuk maakt op haar auteursrecht. Loro Piana vordert daarom onder meer een verbod op de verkoop van deze schoenen. De voorzieningenrechter stelt voorop dat voor auteursrechtelijke bescherming vereist is dat het ontwerp het resultaat is van vrije en creatieve keuzes van de maker, waarmee diens persoonlijkheid tot uitdrukking komt. Daarbij verwijst de voorzieningenrechter naar het arrest Mio [IEF 23142]. Volgens de voorzieningenrechter is onvoldoende aannemelijk geworden dat de witte zool van Loro Piana aan deze vereisten voldoet.

HvJ EU Conlusie A-G Szpunar 3 november 2026, IEF 23984; IEFbe 4378; C-250/25 (Like Company tegen Google). Op 10 maart 2025 heeft de Hongaarse rechter vragen gesteld aan het HvJEU over het gebruik van perspublicaties door AI-bots [IEF 22771]. In deze zaak tussen de Hongaarse uitgever Like Company en Google staat de vraag centraal of het gebruik van nieuwsartikelen door AI-chatbots, zoals Google Gemini, inbreuk kan maken op het persuitgeversrecht van artikel 15 DSM-richtlijn. Like Company stelt dat Google zonder toestemming artikelen van haar nieuwswebsites heeft gebruikt voor het trainen van AI-modellen en voor het genereren van antwoorden op gebruikersvragen. De Hongaarse rechter heeft hierover vier prejudiciële vragen gesteld aan het Hof van Justitie. Advocaat-generaal Szpunar maakt in zijn conclusie onderscheid tussen het trainen van AI-modellen en het gebruik van nieuwsartikelen door chatbots via Retrieval-Augmented Generation (RAG). Volgens de A-G worden bij het trainen van AI-modellen reproducties van auteursrechtelijk beschermd materiaal gemaakt. Deze reproducties kunnen in beginsel onder de uitzondering voor tekst- en datamining van artikel 4 DSM-richtlijn vallen, mits aan de voorwaarden is voldaan en rechthebbenden het gebruik niet uitdrukkelijk hebben voorbehouden. De A-G adviseert het Hof echter om de prejudiciële vragen over AI-training niet-ontvankelijk te verklaren, omdat onvoldoende is aangetoond dat de artikelen van Like Company daadwerkelijk voor het trainen van Gemini zijn gebruikt. Bovendien valt AI-training volgens hem buiten het begrip onlinegebruik van perspublicaties in de zin van artikel 15 DSM-richtlijn.

Rb. Amsterdam 28 oktober 2026, IEF 23978; C/13/779258 / HA ZA 25-1744; ECLI:NL:RBAMS:2026:10914 ([eiser] tegen [gedaagde]). In deze zaak tussen [eiser] en [gedaagde] staat de vraag centraal of [gedaagde] inbreuk heeft gemaakt op de auteursrechten van [eiser] door foto's van kapselmodellen te blijven gebruiken na beëindiging van hun samenwerking. [eiser] exploiteerde sinds 2005 een kapsalon in Amsterdam, die [gedaagde] per 1 januari 2022 overnam. Tijdens hun samenwerking werden verschillende foto's van modellen en klanten gemaakt, die [gedaagde] gebruikte op haar website en sociale media. Op 20 december 2023 trok [eiser] de toestemming voor het gebruik van het beeldmateriaal per 1 januari 2024 in. Omdat verschillende foto's online bleven staan, vordert [eiser] € 91.125 aan schadevergoeding wegens auteursrechtinbreuk, bestaande uit misgelopen licentievergoedingen en verschillende opslagen.

Rb. Den Haag 28 oktober 2026, C/09/703640 / HA ZA 26-390 (Basil c.s. tegen BRN). In deze zaak tussen Basil B.V. en Invented Here B.V. (Basil c.s.) en de Italiaanse fietstassenproducent BRN staat de vraag centraal of een eerder in Italië aanhangig gemaakte procedure moet leiden tot aanhouding van de Nederlandse bodemprocedure. Basil c.s. brengt onder meer de fietstassen Miles, Soho en City Shopper op de markt. Invented Here is houdster van de Uniemodellen voor de Miles en de Soho, en Basil B.V. is als licentienemer bevoegd om tegen inbreuken op te treden. BRN verzocht het EUIPO beide modellen nietig te verklaren, maar de nietigheidsafdeling wees die verzoeken af: voor de Miles op 7 maart 2025 en voor de Soho op 12 december 2025. Bij kortgedingvonnis van 1 april 2025 verbood de voorzieningenrechter BRN de verhandeling van de BO 202 en de BO 204 wegens inbreuk op de Uniemodellen, en van de BO 205 wegens inbreuk op het auteursrecht op de City Shopper. Omdat BRN in Italië is gevestigd, bleef dat verbod beperkt tot Nederland. Nadat Basil c.s. BRN had gesommeerd de verkoop in de gehele Europese Unie te staken, startte BRN op 5 december 2025 in Italië een procedure. Daarin vordert zij een verklaring voor recht dat haar tassen geen inbreuk maken op de auteursrechten van Basil c.s. Op 17 december 2025 dagvaardde Basil c.s. BRN in een Nederlandse bodemprocedure. Op 8 mei 2026 stelde zij in Italië bovendien een reconventionele vordering in, onder meer tot een Uniemodelrechtelijk inbreukverbod voor de gehele Europese Unie.

Rb. Amsterdam 16 september 2026, IEF 23961; ECLI:NL:RBAMS:2026:10286 ([eisers] tegen Rightsify c.s.). In deze zaak staat een geschil centraal over de rechten op met muzieksoftware geproduceerde nummers. De zaak betreft een muzikant die sinds 2016 meer dan 14.500 nummers heeft gemaakt met het programma Band-in-a-Box en deze onder meer via Spotify heeft verspreid. Rightsify heeft zich bij de Amerikaanse collectieve beheersorganisatie Mechanical Licensing Collective (MLC) als rechthebbende op een aantal van deze nummers laten registreren, waardoor dubbele registraties ontstonden en de uitbetaling van vergoedingen werd opgeschort. Ook heeft Spotify op verzoek van Rightsify nummers offline gehaald. De muzikant en zijn vennootschap stellen dat Rightsify ten onrechte aanspraak maakt op hun muziek en daarmee inbreuk maakt op hun naburige rechten en persoonlijkheidsrechten. In afwachting van de bodemprocedure vorderen zij op grond van artikel 223 Rv onder meer dat Rightsify de notice-and-takedownclaims herroept, verdere claims staakt en rectificaties verstuurt.

HvJ EU 22 oktober 2026, IEF 23954; IEFbe 4363; ECLI:EU:C:2026:892; C-840/24 (VG Wort/TL). Het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat collectieve beheersorganisaties (CBO's) inkomsten uit auteursrechten mogen gebruiken voor de financiering van sociale, culturele en educatieve voorzieningen, mits deze uitsluitend ten goede komen aan rechthebbenden. Voor niet-verdeelbare bedragen geldt een uitzondering: deze mogen onder bepaalde voorwaarden ook worden ingezet ten behoeve van personen die geen rechthebbenden zijn. De zaak draait om de Duitse collectieve beheersorganisatie VG Wort, die een deel van de geïnde auteursrechtelijke vergoedingen, waaronder thuiskopie- en uitleenvergoedingen, gebruikte voor de financiering van het Förderungsfonds Wissenschaft (FFW). Dit fonds ondersteunt wetenschap en onderzoek, onder meer door bij te dragen aan de publicatie van wetenschappelijke werken. Twee auteurs maakten bezwaar tegen deze financiering, omdat de middelen ook ten goede konden komen aan personen die geen auteursrechthebbenden waren. Het Bundesgerichtshof stelde prejudiciële vragen over de verenigbaarheid van deze financiering met Richtlijn 2014/26/EU betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten.

Hof Amsterdam 20 oktober 2026, IEF 23943; zaaknr. 200.350.773/01; ECLI:NL:GHAMS:2026:2977 (de Uitgevers tegen HowardsHome). DPG Media, Mediahuis Nederland en Mediahuis NRC (hierna: de uitgevers) hebben hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de Rechtbank Amsterdam [IEF 22332], waarin hun vorderingen wegens inbreuk op het auteursrecht, databankenrecht en persuitgeversrecht waren afgewezen. De zaak betreft de commerciële nieuwssignaleringsdienst van Knowledge Exchange B.V., handelend onder de naam HowardsHome. Deze dienst verzamelde informatie uit onder meer openbaar beschikbare RSS-feeds van de uitgevers en bood klanten tegen betaling signaleringen aan met hyperlinks, nieuwskoppen, tekstfragmenten en, indien beschikbaar, verkleinde afbeeldingen (thumbnails). Het Gerechtshof Amsterdam oordeelt dat het overgrote merendeel van de gebruikte perspublicaties auteursrechtelijk beschermd is en dat de uitgevers gerechtigd zijn de daarop rustende auteursrechten uit te oefenen of in te roepen. Door beschermde teksten en afbeeldingen te verveelvoudigen en openbaar te maken, heeft HowardsHome inbreuk gemaakt op het auteursrecht. Het beroep op de uitzondering voor tijdelijke reproducties (artikel 13a Aw) slaagt niet, omdat de reproducties zelfstandige economische waarde hadden en de kern van de commerciële dienstverlening vormden. Ook de beroepen op de nieuwsexceptie (artikel 15 Aw), de rapportage-exceptie (artikel 16a Aw) en het citaatrecht (artikel 15a Aw) worden verworpen. Voor een geslaagd beroep op het citaatrecht is onder meer vereist dat een rechtstreeks en nauw verband bestaat tussen het geciteerde werk en de eigen beschouwingen van de gebruiker. HowardsHome voegde echter geen eigen beschouwingen toe en gebruikte de fragmenten als onderdeel van haar commerciële product. Bovendien werd niet voldaan aan de eis dat het citeren naar billijkheid geschiedt en door het bijzondere doel wordt gerechtvaardigd. Ook de tekst- en dataminingexceptie (artikel 15o Aw) biedt geen bescherming, omdat deze uitsluitend betrekking heeft op reproducties en niet op openbaarmakingen. Daarnaast kwalificeren de werkzaamheden van HowardsHome volgens het hof niet als tekst- en datamining in de zin van artikel 25a lid 3 Aw.

Rb. Amsterdam 10 september 2026, IEF 23938; ECLI:NL:RBAMS:2026:9973 (Buma en Sena tegen WB). Buma en Sena stellen dat White and Black (WB), exploitant van een winkel in een overdekte winkelpromenade, zonder toestemming auteursrechtelijk en nabuurrechtelijk beschermd muziekrepertoire openbaar heeft gemaakt. Tijdens een controlebezoek op 31 juli 2025 constateerde een inspecteur dat in de winkel muziek hoorbaar was. Volgens zijn rapport werd de muziek via een streamingdienst afgespeeld. Omdat WB de daaropvolgende factuur onbetaald liet, vorderen Buma en Sena schadevergoeding ter hoogte van de verschuldigd geachte licentievergoedingen, namelijk € 1.171 aan Buma en € 176,29 aan Sena. Daarnaast vorderen zij een verbod op verdere openbaarmaking zonder licentie. WB betwist dat zij beschermde muziek openbaar heeft gemaakt en voert aan dat de hoorbare muziek afkomstig was van een luidspreker achter de nooduitgang, in een gemeenschappelijke ruimte van het winkelcentrum. Ter onderbouwing overlegt WB een verklaring van de beheerder van het winkelcentrum, waaruit blijkt dat de muziek afkomstig is van de alarm- en ontruimingsinstallatie en dat het winkelcentrum zelf vergoedingen aan Buma en Sena betaalt.

Rb. Den Haag 7 oktober 2026, IEF 23929; ECLI:NL:RBDHA:2026:29653 (Nintendo c.s. tegen [gedaagde]). De rechtbank heeft op verzoek van Nintendo Co., Ltd. en Nintendo of Europe SE een herstelvonnis gewezen in een auteursrechtelijk geschil tegen een handelaar. Nintendo had op grond van artikel 31 Rv verzocht om verbetering van enkele kennelijke verschrijvingen in het vonnis van 2 september 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:25479). De gedaagde had geen bezwaar tegen de voorgestelde verbeteringen. De rechtbank wijst het verzoek toe en corrigeert de formulering van het eerder gegeven inbreukverbod, zodat daarin uitdrukkelijk staat dat de gedaagde iedere inbreuk op de auteursrechten van Nintendo moet staken en gestaakt houden. Daarnaast herstelt de rechtbank tekstuele fouten in de overwegingen over de specificatie van de verboden en de verwijzing naar de schadestaatprocedure. De verbeteringen worden aangetekend op het oorspronkelijke vonnis.